DËSHMORËT
Në robëri ata panë
hijen e lirisë,
se si ishe shtrirë
qiellit të atdheut,
lartësive rrezet e diellit
e erë e krenarisë,
e ngrohni përsëri
tokën tonë,
e valvisnin flamurin
e Skënderbeut.
Posht qiellit kishte
zbritur dashuria
për atdheun,
ndërsa lart
atje në Koshare
heroizmi i trimave të lirisë
ishte ngritur deri tek retë.
Trimërinë time, tha
Rifat Goxhufi,
do t’ia dhuroi
heroizmit përvëlues,
krisma e armës
t’u shkojë bjeshkëve të mia,
ndërsa jehona
Kosovës nënë.
Në sofrën e burrërisë
ishte pjekur atdhetari,
aty ku flitej me armë
për atdhe,
dua tha, të jem i pari.
Në Koshare ku dielli,
zbriti përmbi kreshta
ishte hija e shqiponjeve,
që me heroizëm
përmbi vdekje,
lindje u bë jeta.
Zjarrin e lirisë,
flladi i flamurit,
u’a shuante shekujve.
Dëshmorët lindin
përmbi zjarre,
me kokë lart,
ata jetojnë dhe
përtej kësaj jete.
“””””””””””””””””
NJË LOT JETËS
Një rigë shiu, kohës sikur i vodha
dhe e futa në zarf të shpirtit
i lagur mbeti zarfi kohës
duke kërkuar
rrezet e diellit
nuk ishte kjo rigë e shiut
por ishte një lot i jetës
që ka kohë universit
vetëm helm
i sjell zemrës
s’po e tret këtë rigë moti
po veson kjo ende mes nesh
sa mungesa qielli jetë
ka humbur kuptimin
e vërteta krejt
në adresën e këtij zarfi
sa dhimbje të fshehura
flasin kujtimeve
tani vlerë sikur fare
nuk ka më jeta….
