MOTRAT
E thjeshta grua me nderim,
I flet krijueses me vlerësim.
“Diell,hënë e ul përdhe ,
Jetën ndriçove,zbukurove,
Drit’,shtys’ asaj i dhe .
Sheshon shkëmbin e dijes ,
Rrugën e saj shkurton ,
Të vjetrën e rinon .
Të kurorës margaritar ,
Gur i madh ,më i par’ .
Femër, grua e krijuese ,
E para në çdo fushë’ ,
Zemra , n ‘ krenari u mbush .
Me respekt e përulsi ,
Para teje një shoqëri.”
Ja kthen motra sy më sy ,
Urt ‘e but ‘ ,me mënçuri ,
Ashtu ,si ajo di .
“Jemi të dyja në karusel ,
Na vërtit e s’na kursen .
Unë mbjell dije, jetë Ti ,
Jemi faqet e hënës plot’,
E dritës?!S’e them dot .
Ti thesari,un’ seleksonuesja ,
Ti floriri un’ përpunuesja .”
Me nderim per gratë shqiptare
qe kahe lëne emrin e tyre në çdo fushë të shkencës.
“””””””””””””””””””””””””””””
TË NDRYSHËM
Midis trëndafilave jam, u admiroj bukurinë
Më tërheqin me ngjyrën, te fortën, freskinë
Petalet delikate, shkëlqejn’, mirënjohës Diellit
Përshëndetje mëngjesit, darkës drejtuar qiellit.
Lulëzojnë dy lloje trëndafilash në kopshtin tim
Njëri që njeh të vetmin lulëzim, nuk ka më kthim
Tjetri sa rrëzon lulet e vyshkura, rikthehet në fillim.
Krijuesi i Gjithësisë, çdo gjë të përkryer …dhe lejim
Në dilemë gjendem shpesh, kujt t’i jap përparsi
Atij, që me arom’ na mbulon, a këtij që çel gjithnji?
Trëndafili i parë si zemra që takon një herë dashurinë
I dyti si udhëtimi i pafund për të gjetur lumturinë.
Të lë aromdhuruesin, pranverën s’e shijoj jo gjatë
Ndërsa tjetri ngjyrat, bukurinë më fal plot, pa masë
Në jetë, jo gjithcka do ta gëzosh, e ke për pjesë
Lumturoju çka fati të dha, ç’krijoi e jotja djersë
ATIJ që i krijoi i falem, mirënjohëse i jam pa kufi
I them vetes: ” Adhuro, jeto njerëzishëm, O NJERI!
Ç’gjete, ç’grumbullove të gjitha jonë pa gojë
Veç fjala e mirë dhe ndihma kujdo që ka nevojë
Poezi nga permbledhja
“Lule mbi thinja”
“”””””””””””””””
KURORA E “MERITUAR”
Në gjithë vitet e punës, i urryeri ditar
N’ vitet e qet’sisë, jeta mban jo pak hall
Një far’, dikur tulatur, priti për të shpërthyer
Lapsin, mikun e përhershëm fort shtrënguar
Vargje hodha në letër, mirë, keq s’e di
I ndava në miq, me jo pak mërzi
Doja një mendim, doja një sygjerim
Të gjith’ m’ i pelqyen, asnjë kundërshtim
Diku bëhej një konkurs ” Do të marr pjes’ “
Vetes i premtova, mburrja t’ mos bëhej ves
Me shumê nderim mora një ftesë
Nē konkurs, kusht, poezinë ta lexoja vetë
Për çudi, edhet e garës s’ ishin shuar
Afrohej dita, rrahjet zemra shumë shtuar
Provime në jetë kisha dhënë shum’, plot
Por ankth dhe ethe konkursi kishte sot.
Salla e juria dinjitoze për “tarifën” paguar
Drejtuesi, zotni, “mirë” gjithçka menduar
Pa u ngrohur mirë karrikja “Të dashur poet’
Një rrugë e art’ suksesi përpara na pret.”
“Në tapet të kuq vlerat do shpalosni
Në sallat e tejmbushura do recitoni,”
-Sa keq, unë, s’ ia paskam ditur vlerat vetes
“Krenohu, shporre, thuaj tutje të thjeshtës”! (modestisë)
Një kurorë e artë na sillej vërdallë
Lavdërimet, fantazimet, mendja dhallê
Dhe skifteri drejtues na shiti e bleu
“Tarifa” e ardhëshme “dyfish”, ja vleu.
Poezi mbas poezie, tarifa rritej
Prit një mendim ndryshe, nuk dukej
Ftesë për promovime, bli antologji
-Jam a s’ jam poete, edhe sot nuk e di.
