Ujqerit perseri u terbuan!
~
Mbreme ujqerit u terbuan,
Tym e flake nxirnin nga goja,
Syt e tyre ishin te frigshem,
Vershuan kuvendit furishem!
Ujqerit e kan zakon ,
Ne hene te plote te ulurijne,
Mbreme hana ishte e re,
Nga toka kishin ikur rete!
Deshen
Kasaphane te bejne ballkanin,
Por haruan,
Qe perball kane shqiptarin!
Shqiptari nuk vdes nga nje kafshim,
Eshte imun ,edhe nga gjarperinjte,
Ne venat e tij ,valon gjaku i shqiponjes,
Me kthetrat e saj ,i copton ,bijt e shkines!
Shqiptari eshte i lindur per Atdhe,
S’guxon qe ujqerit t’ja prekin folene,
Ka guximin dhe krenarine e dhene,
Ujqerit e terbuar i perbin me dhembe!
Shkoni nga erdhet o ju te mallkuar,
Akoma bishtin mbani te dredhuar,
S’ka bishe e s’ka kulceder qe prek shqiptarin,
Futeni bishtin nen vegje dhe ikni nga karpatet!
“””””””””””””””””
Dhoma 54/55
Në dhomën time s’trokas dot,
Porta është e hapur si djeh si sot,
Ajo çdo vjet e ndron numrin,
Portreti im e zbukuron murin!
Sejcilin vit një portret të ri,
Vjen duke u plakur i humbasin syt,
Është e mbushur plot një galeri,
Ekspozita mbahet në vitin e ri!
E viziton pranvera e bukur si perri,
Pas e ndjek vera e ëmbël si qershi,
S’mungon dot vjeshta piktore e madhe,
Vjen dhe dimri me mjekër të bardh!
Ekspozitën time e viziton dhe deti,
Me penën e tij ,pas vjen poeti,
N’muret e galerisë shkruan poezi,
Më të bukurin varg ,ja kushton pleqëris!
“”””””””””””””””
Vaj i shpirtit!
Sa ditëlindje më kan ikur,
Të miqve të mi dashamirë,
Kur unë vuaja si i mitur,
Gojën mbante hapur,një zbrazëtirë!
Sa ditëlindje më kan ikur,
Kur lumturia m’lëshoi prej dore,
Atëher kur unë qaja si i mitur,
Zjarri flakë digjej prore!
Sa ditëlindje më kan ikur,
Kur jeta ime ndroi ngjyrat,
Atëher kur të gjithë yjet ishin fikur,
Edhe hëna u vesh në të zi!
Sa e sa ditëlindje ikin sot,
E unë me roba t’mërzisë jam i veshur,
Të gjitha vargjet i shkrujta me lot,
Se mbaj mend ,nurin e buzëqeshjes!
“””””””””””””””””””
Mbi gjurmët e jetës!
Përtej horizonteve kërkoj agimin,
Dhe mbi gjurmët e jetës kërkoj shpresën,
Nuk dua të dij,se çështë dënimi,
Kur një ditë,t’përballem me vdekjen!
Mes turmash njerëzish kërkoj mëshirën,
E cila është zbehur që me lindjen,
Kërkoj dhe kërkoj të gjej të dëlirën,
Por befas ,takohem me grindjen!
Mes heshtjeve kërkoj zërimin,
I cili është mbytur në heshtje,
Dikund në brendësi,takoj rrënkimin,
Ku mbrenda shpirtit ka ndruar veshjen!
