PREMTIM ZEMRE
Mund ta hapësh secilën nga dritaret e shpirtit tim
Të dhomës së vuajtjes apo të dhomës së gëzimit
Me dy fjalë të vetme mbaron gjithmonë vargu im
Si në kohën e festave dhe si në çastet e trishtimit
E jeta na ofron gjëra të bukura dhe të shëmtuara
Na provon me ndjenjën e kënaqësisë, frikës e durimit
Përpara na mbesin edhe shumë gjëra të premtuara
Në kohën e rinisë, në kohën që na e patën vjedhur
Por kujtimet mbeten e do të mbesin të paharruara
Shumë pluhur i harresës mbi kujtimet është hedhur
Por atë pluhur e hodhi tutje era e fortë e lumturisë
Që na përcolli rrugëve të botës një jetë duke bredhur
Kujtimet e premtimet i lidha në vargjet e dashurisë
Vargjet që në çdo dhomë të shpirtit i kam shpërndarë
Çdo dritare mund t’a hapesh bukuroshja e Dardanisë
Do ta kuptosh se ndoshta asgjë s’mbeti si më parë
Se vitet edhe shkëlqimin e dritareve e kanë zbehur
E edhe lotin e fundit të derdhur mund ta kenë tharë
Por ende fare i njomë ka mbetur shpirti im i dehur
Edhe pse vitet e jetës shumë herë e kanë molisur
Se jeta nuk të godet vetëm me pambuk të krehur
Por dashuria jote gjithmonë shpirtin e ka stolisur
Si, kur jeta goditi me grusht të hekurt e dorë të gjatë
Edhe kur ka lulëzuar mes dimrit shpirti im i harlisur
Hape ti njërën nga dritaret e shpirtit në mesnatë
Dhe mos u brengos fare edhe nëse merr në thua
Se në shpirtin tim sundon sonte stuhi e shtrëngatë
Por nata i bashkon prap ëndrrat e mia e ëndrrat tua
E unë ndoshta shumë premtime edhe i kam harruar
Por jo një premtim zemre, dy fjalët e fundit: “Të dua”
“”””””””””””””””””””””””
VARGJET I KAM UJITUR
Dhe jo çdo rrezik në jetë ti mund ta keshë nuhatur
Rruga është plot të papritura që nuk i ke menduar
Deti i jetës është plot dallgë, çdo varkë ka luhatur
Por nuk është luhatur kurrë dashuria jonë e bekuar
Dhe jo çdo rrezik ti mund ta kesh nuhatur në jetë
Dhe jo çdo gjë shkon mu ashtu si e ke ëndërruar
E jo për çdo gjë ofron zgjidhje dashuria e vërtetë
Por zgjidhja më e mirë ëhtë një dashuri e bekuar
