11.5 C
Tiranë
E mërkurë, 25 Mars 2026

K Hajdari Poezi

DALLGËT

Dallgët njëra tjetrën shtyjnë egër,

Kacafyten shpesh me furi,

Detin e kam dashur dhe e dua,

Por sonte më tremb kjo egërsi.

Në lajmet thanë se bombarduan,
Një qytet i tërë mori flakë,
Mos vallë prej andej u egërsuan
Dallgët që rrahin bregun plak?
Turfullojnë jelet shkumëbardhë,
Dhe dufin shprehin në arrati,
(Mos thoni se dallgët janë pa fjalë,
Ato na flasin dhe me furi.)
Mbi shkëmb e breg zbrazin mërinë,
E mbytin dhimbjet me stuhi,
Deti duron e mban mbi shpinë,
Po dhe durimi ka një kufi.

Mjerë kush preh i tij ka rënë,

Kur jashtë nga brigjet si i marrë,

Kur fluturon mbi gurë e shkëmb,

E thërret n’apel gjithë botën mbarë.

Kujtim Hajdari

“””””””””””””””””

LOTI S’TË PUSHOI
Cepin e shamisë era ta kishte marrë,
Tundej shamibardha përmbi kokën tënde,
Shkelje nëpër vapën që përvëlon si zjarr,
Përtypje nëpër dhëmbë popuj edhe vende.
Dikush thoshte me zë ka ikur nga mendja,
Pa parë shpirtin tënd plot halle e brenga,
Po ti veç si hije i shihje përreth,
E dhimbjen e bluaje në shpirtin tënd brenda.
Në shtëpi s’të rrihej, shtëpia një kasolle,
Veç një kukuvajkë vajton lart, mbi çati,
E ndoqi hapin tënd që vriste kur dole,
Të thërret përvajshëm e të pret në zi.
Prej vitesh nuk të sheh më me burrin përkrah,
Rrugëve të mërgimit humbi e u tret,
Dhe në orën e zezë, kur botën e la,
Thirri emrin tënd: “Djalin amanet.”
Veten bëre copë dhe djalin bëre burrë,
Në rrugët e kurbetit edhe ai shkoi,
Kërkoi t’i shkoje pas por s’lëvize kurrë,
Mbi varrin e burrit loti s’të pushoi.

Burri të la dhimbjen e të la të vè,

Djali të la mallin e brengën e vetmisë,

Një ditë të bardhë, në jetë nuk e pe,

Lotin fshin e thanë me cepin e shamisë.

Kujtim Hajdari

“”””””””””””””””

DHIMBJET
Pjesë e jetës janë dhe dhimbjet,
Dhe pse nuk duam ato vijnë,
Si pjellë e keqe, vijnë nga grindjet,
Herë, për short, nga qielli mbrrijnë.
Nën vargonj helmesh shpirti vuan,
Ngjyrat jetës prapë t’ja ruaj,
Plagë të rënda që dhimbjet çuan,
Në një yll shprese prapë t’i shuaj.
Herë arrin e plagët shërohen,
Rrallë na mbysin si Laokontin.
(Retë e dhimbjeve që tërbohen,
Mbysin e nxijnë dhe horizontin.)

Atëherë ndodh që vet emri ynë,

Dhe pse rrallë, kthehet në dhimbje,

Në zemra njerëzish troket e hyn,

Si një fëmi në një praglindje.

Kujtim Hajdari

Gjin Musa
Gjin Musahttp://dritare.info/
Dritare.Info Gjin Musa, Botues
Shkrimet e fundit
Lajme relevante

LINI NJË PËRGJIGJE

Ju lutemi shkruani komentin tuaj!
Ju lutem, shkruani emrin tuaj këtu

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.