Kozeta Zavalani

Në vendlindje lodron shkujdesur rinia ime

Me kurorën e gjelbër vjedhur syve të mi

Në aromë jargavani, kitara varet mbi një bli

Tingujt e zemrës pëshpëritin si valë të kaltra

Retë ndalin hapin, kur në Korçën time vi.

Në kristale shpirti kujtimet thërrmohen,

cicërimat e zogjve që vesojnë ndër degë,

në gjethe pranvere shndërrohen

e buzë lumit veshin një pemë.

Shemben muret e tejdukshëm të heshtjes

Mbi rrezet ku hedh frymëmarrjen dielli

Luleshpresat mbjell në kufi të shekujve

Për të lulëzuar katër stinët e shpirtit tek qielli.

Që të mos më zënë frymën e ëndrrës.

Me gishtat e territ, në qiell të furtunës vozis

Ardhur me një grusht uji nga e djeshmja

Në portën e shpirtit me spilën e dhimbjes

Luleshpresat për të ardhmen po ujis.

Yjet janë më afër se kudo në Korçën time,

Mblidh me grushta qiejve deri lart në Hënë.

Ndriçimi si Krishtlindje, tejkalon perlat e Topkapi,

Me diamante më kurorëzuan mua;

vajzë, grua e nënë.