Kozeta Zavalani

O diell e dritë që lind e perëndon!

O dielli që ngrihesh verbues dhe merr lartësitë e gjithçka mbulonl

O vizion profetik, që nën peshën e dritës derdh ngrohtësi!

O pjesë e shpirtit tim, që tashmë më bën të pafuqishme!

Përhap ajrit çdo mirësi!

Në nxehtësinë e butë ku ndihet paqja;

Mes miqsh krenarë dhe të mençur; Në mot të kthjellët të rinisë së humbur,

ku flokët tanë të rralluar janë bërë gri…

Duhet të ketë qenë e lehtë për ty, Duke buzëqeshur ngrohtësisht përmes shtigjeve të jetës.

Ku gjithmone shpirti ynë i ndezur mund të jetë.

Në atë vend të veçantë ku vetëm ti e sheh:

Thjesht mos harro të na mbash gjallë.

Duke qenë të dobishëm e të pamposhtur.

Gjithmonë duke na parë ne përsëri

Gjithmonë duke na dhuruar dashuri…

(28.08-Me miqtë e mi të Fakultetit: Bujar e Rustem dhe Margaritën, që vjen nga Amerika, pas shumë vitesh)