VITET TONA
(Shokëve të gjimnazit)
Vitet tona rrodhën e u thinjën ngadalë,
Dhe rrudhat, pa kuptuar, na kanë dalë,
Flokët na ngjajnë me një kësulë dëbore,
Dikujt i ranë si gjethet në ditët vjeshtore.
Do të na pëlqente t’i kishim flokët si çun,
Por pamë që dhe vet koha u thinjë më shumë,
Po me kohën ne ecëm, ecëm pa pushuar,
Dhe miqësinë e rritëm, e mbajtëm të çmuar.
Zemrat e mira, dashuria vëllazërore,
E ruajtën miqësinë si në vitet rinore,
Dhe pse mërguar, nëpër botë shpërndarë,
Shumë gjëra bashkë prapë i kemi ndarë.
Ndodh shpesh të mblidhemi si në rini,
Me një shaka, një gotë verë o pak raki,
Kujtimet t’i ndezim me flakën e miqësisë,
E kush e ndjen se po trokasin vitet e pleqërisë!?
Miqësinë e pastër nuk na e thinji kurrë,
As shpirtin s’na e plaku, u rrit si lulja në gur,
Dhe pse qe e ashpër koha dhe e vështirë,
Na bëri më shumë miq, na bëri më të mirë.
KUJTIM HAJDARI