FEMRA “POEMË MJERIMI”
Pse me quani hutë,unë jam femër,jam nënë me shpirt të butë,
E ju më quani shkurtëpamëse, flokëgjatë, këmbë thatë, sy çorrë, mëndje shkurtër na bëtë hor!
Je bjondin harron ku ke shtëpin e tjera- e tjera,
Çdo fjalë e keqe që ne kokë ju vjen na i ngarkoni si barrëdrush në korriz.
O Zoti im më jepë durim ndaj kësaj krijese moqali,
skllav epshi e djalli.
Femëra,nënë,heroinë e duroj ligësinë e poshtërsinë
ne tokë e shtrin, e bënë mish për korba dhe prap në këmbë u ngrit si feniks…
U grite duke ulurinë e prap duroj-duroj o zot sa randë.
Sa u përbuzë nga ti o mashkull faqezi,
Kush është fajtori këtu a
nëna se në barkun e saj te mbolli të ushqej,
E duroj -duroj, qe ti oj krijesë e ndyerë e morre e helmove e përdhonove, e dhunove e tmerrove e gjunjëzove, shpirtin i’a lendove përjetësisht.
O Zot, oj ndyrësirë e nxirë,
te rriti, te lau e të shpërlau,
të dha dorën kur ti s’kishe forcë, të forcojë o ti mashkull
krijesë e eger e gjithësisë.
E ti e përbuze, e gjunjëzove
Ja vërave ndjenjat e shpirtit të mos ngrihët më ne këmbë.
E femëra-nëna, duroj u terhoqë zvarrë,kokën pas e la mos po hasë në egersirë të uritur, t’jargëzuar si qën i terbuar.
E ju meshkuj egersirë
më quani hutë ,
unë gjithë jetën e kaloj me frikë, të shkoj ti marr femijët e mi më i rrit.
Zemrën e shpirtin e plaguar të thyer përjetsisht
oj krijesë e egersirë e nxirë…
Tani ma thuani kush është i forti këtu mashkulli apo femra?8
Oh, mua mos me thashin kurr femer gucimtare ,
nëse me quani burrnesh,
Së ua presë të dy veshtë
e ua verboj sytë,
nuk shifni dritë o pasha fëmit që jam tuj rrit, e s’du me i korit, së ju iketë na lat vetëm
o frigacaktë e ndytë,ne grykë te pushkës në lendin lakuriq duke na pa femit vetèm na lat.
Unë jam femër, nënë e fort,
heroin jam edhe bjondin,
jam edhe e zezë,jam brune jam me hund e pa kem pa dorë pa shpresë pa ndjenjē po kam dhëmbje e ndjesi për fëmijët e mi.
O Zot ma jep durimin
ti rrisë,edukoj femijët e mijë, më dhunë mos ti ushqejë,
E femëra për ta, të mbetët Zot ne tokë e nën tokë o Perëndi!
