MBRNDA SHPIRTIT SHPERTHEJNË VULLKANE
Moti gjemonte e s’kuqej qielli
Përcillejë me shi e bubullima
Brëndesin e dhomës e ndriçonte vetëtima,
E zemratë tona ofshanin nga rënkimi.
Nga frika e vetëtimës lotët u ndaluan
U ndalë edhe fryma nga puthjetë e zjarrta
Te shternguar fort ne gjokset e drithruar
Në takimin e fundit të dashursë s’ime .
Bubullonte moti e shiu s’ndalonte
Bashk me lotët shpirti renkonte,
Zemeratë qanin,gjak pikonin
një kmishë nga trupi hoqe
Ta ruaja si kujtim aromën tënde.
Shiu bije rreke e lidheshin nyje me lotët e mi
Argjendi shkëlqente ne dritën e vetëtimës
e lotët nuk ndaleshin rrjedheshin si gurrë
buzët leshoni tingujt e dhembjës
oh, s’do te harroj kurr.
Fytyratë e zbehura e të shashtrisura
nga ndarja e dashurisë pa kushte
shpirtat i grrynte i lendonte
si atëhere edhe sot për mot.
