1) TË LUTEM!
Nëse mundesh, o biri im t´i arsyetosh,
Kësaj bote, dot s’ia gjej fillin.
Fajin ta hedhin dhe veten lehtësojnë,
Tĕ akuzojnë, së koti, e s’të përfillin.
Nëse mundesh, o biri im të arsyetosh,
Të më ndihmosh, pa të lodhur.
Përse më urrejnë, kur dua të fal dashuri,
E, fjalët nga goja i nxjerrin, pa u ndrojtur.
Nëse mundesh, o biri im të arsyetosh,
Të më ndihmosh, pa të lodhur.
Përse kanë frikë, nga fjala e ëmbël,
Gjithmonë, të bëjnë me faje?!
Nëse mundesh, o biri im të arsyetosh,
Tĕ më ndihmosh, pa të lodhur.
Përse ka humbur mirësia, pastërtia,
Përse mundohen, të më thyejnë?!
Të iki, nga gjërat më të shtrenjta në këtë botë?!
Në mundesh, o biri im të arsyetosh,
Tĕ më lehtësosh shpirtin, pa të lodhur.
Përse mbi njeriun, vlerësohet paraja,
Përse maskarenjtë dhe badakxhinjtë…
Krekosen, mjegullosen, vjedhin,
Dhe, “gjemb në këmbë” nuk ju hyn?!
Në këtë botë të trazuar, me prapësira…
Tejskajshëm e mbuluar, e trishtuar.
I shtrenjti, i dashuri biri im!
Dy fjalë të ngrohta, prej teje dua.
Veç ty më shëron, në këtë botĕ,
Zemrën time të përvëluar, për ta qetësuar.
07.09.2020
2)ÇFARË KËRKOJ?!
Ç’ kërkoj me vargjet e mia,
Të lëndohem, të përmallohem,
Të trazoj shpirtin, mendjen,
Si valët detare nga stuhia.
Pse më pushtojnë, rrahjet e zemrës prore,
Trupi më dridhet, si një e pastrehë,
Që bredhë nëpër botë, netëve dimërore
Folenë vetes, mezi ia ka ngrehë?!
Ç’ kërkoj tani kujtimet, me vargjet e mia,
Kur ndaj njeri-tjetrit, ishim në përqafime,
Të kujtoj vitet e shkuara, o sa të bekuara,
Aq shumë, kishim dashuri, mëshirë, dhe mirëkuptime…
Kishim nder, moral, bujari dhe respekt,
Papritur, më pushton mërzia,
Kur kujtohem, pse ikën kohët e arta,
Herë-herë, zë e qajë si fëmijë.
Vallë, kush si lubia, na e përpiu lumturinë?!!!
Me sinqeritet, pa interesa , pa lakmi…
Përse nuk e nderojmë, as e duam pa hile,
Njëri-tjetrin si dikur, sikur shkelëm në njerëzi?!
Diku në degëzën e një peme, duart shtërngojmë,
Shoku vjen befas e na tërheq, na ngritë nga të ligat,
Të mos fundosemi, me lemeri të mos përfundojmë…
Njerëzit tanë, prapa shpinës na ngulin “thikat”?!…
Me akuza interesash, pas shpinës janë përveshë,
E habitshme, e neveritshme qe besa,
Ca më larg miku i huaj, gojën e mbulon,
Me habi, dinakërisht, o me ironi zë e qeshë.
Pse kështu, o të nderuar, gjaku nuk bëhet ujë?!
Deri kur do të mbijetojmë, me turpe dhe krime,
Kështu, askush s´ na e ka lakminë,
Bota “vjell vrer” mbi ne, derdhë urrejtjen, mërinë,
Kështu nuk na deshi kurrë, as Shqipëria ime.
07.09.2020
3)SHKËLQIM NË KËRKIM!
E kërkoja, e kërkoja, e kërkoja,
O sa shumë, e kërkoja si e marrë!
Atë yll drite, që prej shekujsh s´e kisha parë?!
Papritur, dridhjet pushtuan kraharorin tim,
Vallë, në ëndërr jam, apo në thellim-meditim!?!?
Nga ky zgjim, diellor ngashërim!?…
Dy shpirtëra, si dy lule të pastra,
Të ftohura nga vesa e Tetorit!
Që pushojnë të “heshtura”…,
Pranë, e pranë njëra tjetrës?!…
Dikur, lumturinë, koha ua mori.
Disi shokuese, e pakuptueshme, e valë….
Një tërmet ” tronditjeje…”, i zgjoi petalet,
Vërshuan, u realizuan idealet!….
Viteve të fshikulluara idhshëm,
Nga kamxhikët e kohës, të lënduara,
Të plagosura, mërgimtaret e jetës!
Miliona rreze ngrohtësie,
Në tokën arbërore rrodhën,
Nga burimet e thella shpirtërore,
Si dy zogj të trembur,
U shfaqëm në horizonte!…
Dy buzëqeshje u drodhën,
Në buzët tona?!?!
Të lumtur u përqafuam.
E vijat e ballit, tinëzisht dëshmuan…
Tmerrsisht, ishim plakur!…
Ecëm në sheshet, dalëngadalë,
E, lumturinë e befasishme shijuam.
Bisedën e këndshme miqësore,
Si valë deti e vazhduam!….
Triumfuam, mbi kohën mizore,
E shkelëm mërzinë!…
Ecëm përpara , ngadhnjimtarë,
Me buzëqeshje, u ndamë krenarë.
07.09.2020.
