Përtej vdekjes
Nuk ka njeri që nuk e mendon vdekjen,
Si do të jetë atje nën tokë ,
A merren vesh me njëri-tjetrin ,
Nuk di,
bën ftohtë a ngrohtë?!
Kur vdekjen mendon,
zemrën e ndrydh,
si thua,
bën mirë apo dot s’e zgjidh?
Mendoje mirë që në këtë botë nuk je pergjithmon.
mos e mundo vehten,
mos u shtrydh si limon!
Jeto për vete
dhe jo për të tjerë,
vdekja nuk do t’ja dijë për agallar e bejlerë,
as për ata që dashurinë e blejnë.
Dashuria nuk shitet si speci në pazar,
as nuk mbillet si gruri në arë.
Dashuria është ndjenjë,
është çmenduri,
rrugën ku shkon veç ajo e di ,
Ajo nuk vë kushte,
nuk do pasuri,
nuk njeh pengesa,
ka zjarr në gji ,
Nuk njeh të bardhë,
të verdhë e të zi.
Kapëcen edhe vdekjen,
kur e sheh me sy .
A mund të më thotë kush,
që vdekjen s’mendon?
A mund të më thotë kush,
që nuk dashuron?
A mund të më thotë kush,
a do marrë me vehte pasuri ?!
A mendon kush,
ç’jetë ka pas mermerëve bardhë e zi?!
Atje nuk ka dallim ,as ustallar,
çdo ndjenjë merr’ fund ,
i ka prerë e njëjta sharrë!
Lela Pullumb Qejvani Vlorë
“””””””””””””””””
PA ATDHE
Atdhe quhet toka ,
Ku lindën të parët tanë,
Gjyshërit ,nënat dhe tanët baballarë,
Nuk di se kujt ti them Atdhe !
Dheut ku linda dhe kalova fëmijërin ?
Dheut ku mësova gjuhën dhe ndjeva lumturin ?
Nuk di !
Ti them Atdhe atij që punova një çerek shekulli ?
Atij ku njoha kulturēn, mirënjohjen dhe njerin ?
Atij që tjetër gjuhë fliste dhe nuk njihte dashurin.
Atij që në buzë kishte përbuzjen rracizmin dhe ironin,
Nuk di !
Nuk di se kujt ti them Atdhe .
Në Shqipërinë time më thon refugjat,
Në Greqi refugjat më thon gjithësesi,
Refugjat jam kudo që shkoj ,Amerikë ,Francë, Gjermani, dhe Itali …..
E pra ! Nuk di kush është Atdheu im ?!
Nuk di nga erdha ,nga jam e ku shkoj ?!
U lodha ! Atdheun tim kërkoj !
Lela Pullumb Qejvani
