Vdekja nuk është kushedi se ç’.
Eshte vec me shku në dhomen tjetër të shtëpis.
Ti je ti e ne jemi prap ne.
Ajo qe kemi qën për njeri tjetrin do vazhdoj të jete.
Do të therasim me emrin që gjithmon të kemi thirrur.
Do flasim sic gjithmon kemi folur.
Pa ndryshu tonin e zerit kur të flasim per ty. Nuk do mvrenjtemi.
Do qeshim sic dikur të rinje kemi qeshur bashke.
Nuk do të permendim emrin duke e fryre me fjal e lavde koti.
Thjesht sic te kemi levduar kur ishe në dhome me ne.
Jeta ka e do ketë po atë vlerë qe ka pasur.
Nuk do ta kepusim ate fill që na lidh, pergjithmon.
Sepse kurr nuk do jesh larg mendimeve tona vetem per arsyen banale që momentalisht nuk je ketu .
Ne fakt, je aty Shok.
Je aty Mik e vëlla i kohrave më të bukura e ne, aty duke të dëgjuar ndersa luan në kitar si di ti, per të gjetur një arsye me shumë që të jemi pranë, Spartakus
