Pas dy ditësh- Ju përshëndes me…..disa fjalë për Autostimën, vetpëlqimin d m th
Sot njeri do flejë në divan
Nuro, i ke të mira çupat e të bukura.Shtat selvi; po kjo e vogla ja hodhi të madhes.
– Sa vjet është më e vogël?
– Pesë.
– Marshallah.
– Ehh, si gjithë të tjerat; nuk e sheh si i ka këmbët e shtrëmbëra.
– Unë e dëgjoja e desha mos isha unë.
– Më kujtohet njëherë mikja e saj Nazikja në kafe e sipër i tha- Ce do që e kam djalin të fejuar me Nolin se do ta merrja këtë të voglën për nuse.
– – Bëhesh fjalë për mua, e më hyri tmerri kur mendova mos i shkojë mëndja Nazikes për të dytin që ishte aq picirruk e i përhumbur sa kur e shihje me atë fytyrën ëngjëllore si prej fëmije nuk të mbushej mëndja që ish burrë d .m th.Të vinte dëshira ta provokoje që të shijoje kënaqësinë e të dhënit një shpullë për të vërtetuar që nuk ishte burrë.Po për fat ajo Nazikja e njihte Nuron time që po të hapte gojë për këtë do ja kthente pa një pa dy duke i thënë- Jo moj motër se s’kam çupë tepër t’ja jap një skupeje si yt bir…dhe se i ka ca këmbët e shtrëmbëra.
Unë me motrën na ish aq fiksim ai muskuli në këmbët poshtë gjurit sa një ditë se ku kishte dëgjuar ajo që po ti fërkojmë do i zbusnim e kështu këmba do dukej e bukur.E këtë bënim para se të na zinte gjumi e flisnim e flisnim.
Sapo i thoshin shoqet e mëhallës një fjalë të mirë për çupat ajo Nurua jonë thoshte ose – Hahen si macja me miun bashkë, ose – Jo moj jo , të rejat të bukura janë po kjo e vogla ma ka pak gungë kurrizin.
Ajo gungaçja isha unë..
Sot isha në punë.Jashtë binte dëborë e këtij Janari në kohë pandemie e mua më takojë të laja xhamat.Isha mbi shkallë e fërkoja ca pika që lënë insektet e përplasura mbi qelq .Dëgjoja zhurmën e fërkimit fërr fërr e më kujtoheshin xhamat e shtëpisë kur isha çupë.Kur isha këmbë shtrëmbër e gungaçe bashkë.
Qeshja me vete.Qeshja se qyqarja nënë mendonte që nëna e mirë nuk i bën qefin fëmijëve e sidomos kur ata janë çupa.E sidomos motra të katër vëllezërve.Madje dhe në prani të vëllezërve duhej të rrinim me terbiet.As këmbë mbi këmbë e as shumë dekolte në verë.
Qesha pa mëri.Gjithnjë si kam mbajtur as mëri as mërzi.
Lash leckën, dritaren harrova ta mbyllë e mora telefonin ti shkruaja djemve.Kam dy.Shpesh si sot i shkruaj- Ju kam thënë herë tjetër sa krenare jam për ju
sa ua adhurojë forcën, bukurinë ndonjë të met tuajin?
E dini që jeni jeta ime..
Sa mbarojë së nisuri të dytit i pari më shkruan vetëm kaq- Ma….
I dyti nuk vononë- ( se di pse kur nuk nxjerrë fjalë të ëmbla i shkruan në italisht ose spanjisht) – Basta, ë nuk jemi bambini…
I shkreti im shoq, mendova duke buzëqeshur e duke hypur prapë mbi shkallë.Në kohën që fillova fërr- fërr mbi pikat e ngurta që insektet mbi qelq lënë mu dhimbs kur pas darke mbrëmë pasi lava enët e sistemova guzhinën vesha rrobdishanin e kaltër dimërorë e ndërsa po lidhja rripin qesha me zë duke i treguar një episod të ditës në punë …Ai më duket se nuk më dëgjojë po më tha- E di që sa vjen e zbukurohesh..
Unë e ndërpreva si me komandë qeshjen, e jehonë e saj fluturojë në zërin e Nuros- I ka këmbët e shtrëmbëra e pak gungë.
_ I thashë- Sot njëri nga ne do flejë në divan..
