Forca e femrës
Ti më fole aq gjatë për mua,
U njoftova me veten,
Si nuk e kisha njohur më parë atë grua?!
Lëkurën e fildishtë nën setër,
Atë dritë fanari,
E veshe me mijëra fjalë të ndyra,
Në sytë e tu zhveshur prej palce,
Damar zjarri gufon në ty,
Qelben fjalët nga thellësia e Ferrit,
Qelizat kërcejnë nën gjakun e zi,
Shpirti kërkon oqeanin gri,
Fryma pushoi,
Trupi si një lisë peme,
U rrëzua,
Por nuk u dorëzua,
Fuqia e saj e pa mposhtur,
Erdhi si erë perëndie,
Mbi gjembat e shkëmbit,
Me kurorë mbretërie,
Nuk ish më ajo grua,
Ai nur i ndritur,
U bë gur i skalitur në betejën e saj,
Ti më fole për mua,
Rrugën e trishtë ndër vite,
Jo nuk eca andej kodre,
Më vjen të përplasi qerpikun,
Të hedh mbi retë hirin për një çaste,
Mbi atë dërrasë që mban nën sqetullë,
Mbi gurin bosh në kraharor,
Aty ku rrinë e fjetur drita e syve tu,
Ndaloi shtegun në horizont dallëndyshes,
Kurora e saj u ngrit në Perëndi!
Rrugë e grisurë në letër
