Manushaqe Hoxha Laçi

Mirë se erdhe!

Mirë se erdhe në shpirtin tim që dritë kërkonte

kur horizonteve të largëta hidhtte shikimin në kaltërsi.

Më rizgjove ëndrrën që flinte në zhgënjimet e kohës

krahët m’i forcove të fluturoj në hapësirat e një qielli të ri.

Mirë se erdhe o dritë dhe errësirën ma largove

zhytur në mua viteve, thellë kishte ngulur rrënjë.

Më solle bekimin, tjetër univers më dhurove

ku ka ditë me diell dhe natë me yje e hënë. Imazhi mund të përmbajë: 1 person, duke buzëqeshur, Zmadho

Forca e një burri

Mund ta masësh forcën e një burri dhe nga larg

t’i masësh butësinë mundesh në çdo ditë e stinë.

Pa nevojën e një peshoreje elektronike a metri të gjatë

por me fjalë shpirti që të mbushin zemrën me dashuri.

Forca e një burri nuk matet me peshën që zotëron

apo me dollarët që mund të sjellë netëve në shtëpi.

Madhështia me vlerën e bukurinë e vërtetë qëndron

në buzëqeshjet që të dhuron në trup, buzë e sy.

Nuk ka lidhje me thinjat a vitet në të cilat ka udhëtuar

as me numrin e vendeve në botë ku ka shëtitur.

Forca reale matet me dashurinë e kujdesin e dhuruar

me numrin e rrahjeve të zemrës kur është duke e pritur! Imazhi mund të përmbajë: 1 person, Zmadho

Të dua o jetë!

Kur zbret agimi nga maja e malit

qëndisur me lule fustanin e bardhë.

Lehtë hedh hapin si vajza drejt djalit

lozonjare drite, me bukuri të rrallë.

Në syrin e tokës vijnë rrezet e diellit

mbi flokë e supe hidhet velloja e bukur.

Krenare ecën kaltërsia në kupën e qiellit

e lule më lule hap krahët çdo flutur.

Mes ujëvara dritash vallëzon natyra

nata largohet ngadalë me nostalgji.

Mëngjesi na dhuron buqetën me ngjyra

ditën nusërore sjell, për të vjetër e rini.

Ylberet shpalos qielli me duar e sy

Rrezja e jetës refren kënge dhuron.

Lumenj dëshirash zgjojnë ëndrrat aty

gonxhja hap petalet e natyra gjallëron.

Plot hire vjen muzgu e hapin hedh ngadalë

veshur fustan mbrëmjeje, në detaje zbukuruar.

Ledhaton ndjenjen me ëmbëlsi të rrallë

na sjell natēn magjike me trup të parfumuar.

Mbi mantelin e natyrës hëna hedh shikimin

me petale yjesh flokë e supe mbulon.

Nata i shtrin krahët përqafon njerëzimin

heshtja e qetësia butësisht tokën mbulon.

Herë hesht deti, herë dallga nuk bindet

përqafuar me shkëmbin natën e shijon.

Vala përkëdhel bregun që buza i digjet

gjithësia me bukurinë e jetës gëzon.

Qielli e toka gjithmonë do përshëndeten

qoftë dimër, vjeshtë, pranverë e behar.

Në shpirt kemi shpresën e dashurinë për jetën

që refrenin e ditë- natës e ushqen me nektar.

Sot qënkam flugeri që sheh ndërrimin e sitinëve.

Vetëm të më shikoni si më dridhen sy e mollëza.

Si qenka kjo jetë tek të zgjon vrulle rinie

Të bën që nga etja të ndërrosh tjegullat e forta.

Unë jam sot vetë qiell, shtrat, bar dhe lule

Jam shkëmb, det apo dhe gjoks që digjet nga ëndrra.

E dua sot një fustan të bardhë ta vesh në muzgje

Që të më përkëdhelë dora, shpirti-zgalem dhe kënga.

Udha drejt teje!

Kam parë të lindë diellin dhjetëra e dhjetëra herë.

Kam prekur e shijuar pafundësi lulesh me aromë.

Por kur lexova shpirtin tënd mora mijëra diej

e më përkëdhelën lulet më të bukura në botë.

Kam ecur në rrugë të baltosura me hapin mbi gurë.

U jam lutur yjeve të më plotësojnë ndonjë dëshirë.

Por kur preka shpirtin tënd u vendosa brigjeve urë

e kurora yjësish m’u formuan në dorë e në sy.

Kam shëtitur mbrëmjeve mbi rërën e lagur në bregdet.

Pulëbardhat që notonin i kam ushqyer në dorë.

Por kur të njoha shpirtin për mua u bëre mbret

e jeta në udhë më vendosi si dhuratë një kurorë.

Kam parë sytë e hënës me vështrimin e ndrojtur.

Me buzët që më dridheshin bisedonim çdo natë.

Por kur të gjeta u ktheva në kështjellë të pamposhtur

bedenë kalaje, si shqiponjë në udhëtimin e gjatë.

LINI NJË PËRGJIGJE Anulo përgjigjjen

SHKRIMET E FUNDIT