11
You are…
I need…
To plant in the soul a new song.
To find out the beauty of life.
To go back to the past years.
I’m here,and I’m not.
The world is blind and deaf.
Decamp away,far away.
Your telepathic eyes awaken me.
They return me to the present.
The crowd of people makes me lonely,
and I’m leaving again.
You turn me from escape.
You, the king of my desires.
Lord of my soul,the only one who enters it.
I daydream and i experience it.
What was yesterday and what is tomorrow.
Your absence mantle me from away.
You understand with the language of the letters.
With the sensitivity of the sounds,since the nights awaken
With my concerned vibration,returned to the white dreams
and me lost in the illusions without end.
I try to assure immortality.
You are the one who forgives me the sweet peace.
You,my eternal Adam!
10
Requiem
I hear the squawks of the fury wind.
The branches of the trees wail the snopped leaves.
The angry clouds gather together before the storm….
and me lonely in the cape of the grief.
In the mol of the forgetfulness
i lost myself in memories.
I expect the only lifeboat….
and the sea,like the undulate sea.
Keeps away the ships for mooring.
The world sleeps in the belly of the night.
Cold opacity,killer of the dreams!
Emty extremity of meaninglessness
Sobbing with excitement in this trist nigh.
Awakening of the memories that sleep in me.
The sore soul doesn’t know what to ask.
The planted memories like the roots of trees,
they stretch the elongated arms,in the vastness of our world.
9
Don’t forget to live!
Smile, when you cry,
Cry when you smile.
Don’t be afraid to talk!
Silence, when they don’t hear you!
Live without fear of fear of forgetting!
Wake up, don’t sleep, live, don’t forget!
8
I understand you…
I understand you when you are silent,
I understand you.
The silence says all the unspokens.
I know how to read the unwritten truths.
I know how to read beyond that overview.
I droop when I don’t see you,i droop.
Your eyes are the secret mirage of the foreshadowing,
only me i know how to decipher it .
I feel the hidden vibrations of the spirit that groans like autumn
and the sun is my hope,that reborn above everything.
7
Selfishness
Selfish my pain!
It makes me suffer a lot.
In moments of sadness i cry,
with bitter tears of sorrow,
for the troubled colors of the sea,
for gray waves,
for the flickering of the seagulls lost the gray sky.
I run after their pain.
There in the solitary mol.
Where the boots stop to pause in the old shelter.
They add to me the wrinkles,but not the weakness.
Temporary forgetfulness plays with my pain.
6
***
On the seashore two horses running.
Me and you,the knights of fairy tales.
The waves rise in thousands white points,
remain as crystal after the white creast of our horses.
5
***
In the provincial town,the sadness kills.
On the emty streets walks solely.
Like a extinct hope with a view totally alone.
Enveloped in the scarf of the distant thoughts.
4
To my mother
O the most expensive of my world!
O light of my eyes!
With your love you have blessed me!!
O holy deity!
In your lap,i forget my self.
You lull my dreams.
Small before you,like a child.
I run to you,with a breath.
O my good mother!
You wait me always at the doorstep.
You are the muse over every other muse!
You who shine thousands of rainbows!
3
***
I wander in my impatience.
With the fire which burns in the soul.
Molten magic in verses.
In the endless journey of poetry.
2
To my sons
Before closing my eyes in eternity sleep.
My sons,i want to leave them inheritance,
all my life,my feelings in the verses like memory.
Like a green tree,to be my verses for them
to relax their eyes,whenever they get tired of life.
To find inspiration to move forward,as people with values.
1
Every time i call you…
You are always in the vicinity.
You take away my sorrows with your vision!After your words i meditate peaceful.
The past memories go away like the wind.
Marjeta Shatro Rrapaj
“”””””””””””””””””””””””
11
Ju jeni…
I need…
Për të mbjellë në shpirt një këngë të re.
Për të zbuluar bukurinë e jetës.
Për t ‘ u kthyer në vitet e kaluara.
Unë jam këtu, dhe nuk jam.
Bota është e verbër dhe e shurdhër.
Decamp larg, shumë larg.
Sytë e tu telepatik më zgjojnë.
Ata më kthejnë në të tashmen.
Turma e njerëzve më bën të vetmuar,
dhe unë do të largohem përsëri.
Ti më kthen nga ikja.
Ti, mbreti i dëshirave të mia.
Zot i shpirtit tim, i vetmi që hyn në të.
Unë ëndërroj dhe e përjetoj atë.
Çfarë ishte dje dhe çfarë është nesër.
Mungesa jote më bën të jem larg.
Kuptohet me gjuhën e shkronjave.
Me ndjeshmërinë e tingujve, që nga netët zgjohen
Me dridhjen time të shqetësuar, u ktheva në ëndrrat e bardha
dhe unë humba në iluzione pa fund.
Unë përpiqem të siguroj pavdekësinë.
Ti je ai që më fal paqen e ëmbël.
Ti, Adami im i përjetshëm!
10
Kërko kërkesë
Dëgjoj squawks e erës së tërbimit.
Degët e pemëve vajtojnë gjethet e gërshetuara.
Retë e zemëruara mblidhen së bashku para stuhisë….
dhe unë i vetmuar në pelerinën e hidhërimit.
Në molin e harresës
humba veten në kujtime.
Unë pres të vetmen varkë shpëtimi….
dhe deti, si deti i paduluar.
Mban larg anijet për të bërë xhiro.
Bota fle në barkun e natës.
Mundësi e ftohtë, vrasës i ëndrrave!
Ekstremiteti i pakuptimtë
Duke u kënaqur me emocionin në këtë trist afër.
Zgjim i kujtimeve që flenë në mua.
Shpirti i lënduar nuk di çfarë të kërkojë.
Kujtimet e mbjella si rrënjët e pemëve,
ata shtrijnë krahët e zgjatur, në thellësinë e botës sonë.
9
Mos harro të jetosh!
Buzëqesh, kur qan,
Qaj kur buzëqesh.
Mos ki frikë të flasësh!
Hesht, kur nuk të dëgjojnë!
Jeto pa frikë se mos harro!
Zgjohu, mos fli, jeto, mos harro!
8
Të kuptoj…
Të kuptoj kur hesht,
Unë të kuptoj.
Heshtja thotë të gjithë të paprekshmit.
Unë di të lexoj të vërtetat e pashkruara.
Unë di të lexoj përtej kësaj pasqyre.
Unë droop kur nuk të shoh ty, unë droop.
Sytë e tu janë mirazhi sekret i parashkollimit,
vetëm unë di si ta deshifroj atë.
Ndjej lëkundjet e fshehura të shpirtit që rënkon si vjeshta
dhe dielli është shpresa ime, që rilind mbi gjithçka.
7
Egoizmi
Egoiste dhimbjen time!
Më bën të vuaj shumë.
Në momente trishtimi qaj,
me lot të hidhur pikëllimi,
për ngjyrat e trazuara të detit,
për dallgë gri,
për shkëlqimin e pulëbardhave humbi qiellin gri.
Vrapoj pas dhimbjes së tyre.
Atje në mol të vetëm.
Aty ku çizmet ndalojnë për të ndaluar në strehën e vjetër.
Mua më shtojnë rrudhat, por jo edhe dobësinë.
Harresa e përkohshme luan me dhimbjen time.
6
***
Në bregdet dy kuaj duke vrapuar.
Unë dhe ti, kalorës të përrallave.
Dallgët rriten në mijëra pika të bardha,
mbeten si kristal pas krijimit të bardhë të kuajve tanë.
5
***
Në qytetin provincial, trishtimi vret.
Në rrugët emty ecën vetëm.
Si një shpresë e zhdukur me një pamje krejtësisht të vetme.
Mbuluar në shallin e mendimeve të largëta.
4
Për nënën time
O më e shtrenjta e botës sime!
O drita e syve të mi!
Me dashurinë tënde më ke bekuar!!
O hyjni e shenjtë!
Në prehrin tënd, harroj veten time.
Ti i mbush ëndrrat e mia.
I vogël para teje, si një fëmijë.
Vrapoj drejt teje, me një frymë.
O nëna ime e mirë!
Ti më pret gjithmonë te pragu.
Ti je muza mbi çdo muzë tjetër!
Ti që shkëlqen mijëra ylbere!
3
***
Unë endem në padurimin tim.
Me zjarrin që digjet në shpirt.
Magji e shkrirë në vargje.
Në rrugëtimin e pafund të poezisë.
2
Për djemtë e mi
Para se t ‘ i mbyll sytë në gjumë përjetësisht.
Djemtë e mi, dua t ‘ ua lë trashëgim,
gjithë jetën, ndjenjat e mia në vargje si kujtim.
Si një pemë e gjelbër, të jenë vargjet e mia për to
për të çlodhur sytë, sa herë që lodhen nga jeta.
Të gjejmë frymëzim për të ecur përpara, si njerëz me vlera.
1
Sa herë që të thërras…
Ti je gjithmonë në afërsi.
Ti i largon dhimbjet e mia me vizionin tënd! Pas fjalëve të tua meditoj paqësisht.
Kujtimet e kaluara ikin si era.
Marjeta Shatro Rrapaj
