Stinët e ikura
Në këtë botë të madhe shtegëtarë jemi,
vijmë befas,si retë ngarkuar në qiell,
fillojmë agimin e jetës,me ngulm jetojmë
e më pas në të fundit muzgje,heshturazi shkojmë.
Si bien lehtas,gjethet e pemëve në vjeshtë,
dridhur tingujve ajër e rrëzuar trotuareve
rrjedhin lotë-fjalë,përhumbur në trishtim
erës së veriut ardhur kaq thëllim.
Nuk ka keqardhje për kohën e humbur
as për stinët,që do të vijnë sërish,
por për vargjet e shpirtit,ndërtuar me dhimbje
e të lartat frymëzime,harruar në qiell.
