Muaj te mbare ju uroi ….!!!
Thyen zemrën e Pranverës,
rrufeja e Dimrit të paftuar.
Ajo e dërgoi atë kaq papritur
vizitor i pa sjellur,
për të trazuar bukuritë
të një paqeje të patregueshme.
Dhe as i vrazhdi nuk shqetësoi
trokas në derë.
Jo se ato të miat aktuale kanë mbaruar.
Këto ende lulëzojnë në pëllëmbën time
eforati.
Mbase, për të shëruar plagët nga thonjtë e sakrificës së kotë.
Unë do të hesht një minutë sot,
për petalet e pafajshme të bajames,
që ra në altarin e nevojës së pamëshirshme.
Ata në të vërtetë nuk e meritonin një fat të tillë.
Por ngrihuni në këmbë.
Unë do të vij me ty, kudo që të shkosh,
ëndrrat e mia të veshura dobët.
Duke ecur në rrugë së bashku
me heshtjet pa erë.
Aty ku Pranvera fiton
e Dimrit lakmitar shëmtia.
Nuk është kërkesë që unë ju kërkoj.
Vetëm nevoja.
A u shpëtoj, madje vonë,
fjalëve të zbrazta nga kohët e padenja.
