NENE ,DITLINDJEN NUK TA FESTOJ DOT .
POR DY VARGJE PER TY .PO I THURR SOT,
Te shoh , te ndjej,gjithmone prane te kam.
Bashke me eren vjen. me perkedhel fytyren .
me shpufurit floket .
Te shoh aty te kam .
Ne rrezet e diellit je futur.ngrohtesi nga ty marr.
Kur ftohte kam . me mberthen prane vetes .
Te ndjej . te kam aty
Te shoh , ne qiellin e pafund ,je edhe ti.
Evjen tek une .si nje engjell
Me bekon . me bene te lumtur
Me jep shume dashuri.
Te shoh .te ndjej
Ne cdo aspekt te jetes sime.
Ne gjume te nates ne endrrat e mia ,aty je ti
Te ndjej , te prek ne cdo kohe .
Te ndjej , prane te kam
Ne ujin e burrimit . marr shijen tende .
Ne eren e luleve .ndjej eren tende .
Nuk lodhem kurre ta bej kete .
Sepse te shoh . te ndjej , ty nene .
“”””””””””””””””
Trëndafili nën hije
Ndër vite ,një trëndafil.
Nën hije qëndron.
Dielli i mëngjesit pak e kap.
Lehtë e përkëdhel dhe e gjallëron.
Por,sapo ai largohet ,ikën përsëri.
Trëndafili var kokën ,nën hije ri.
Me kohë aty është ky trëndafil.
I veçuar ,i heshtur qendron.
Rri nën hije ,nën çati.
Nga i ftohti frikë nuk ka.
Rrënjë të thella ka hedhur atje.
Bisqe të reja lëshon.
Në çdo vit lulëzon.
Ai çel plot jetë dhe hijeshi.
Sa gjithë të tjerët e kanë zili.
Që dhe pse dielli nuk i qëndron pranë.
Aromë të mirë kudo shpërndanë.
Në pranverë trëndafili i kuq.
Mbushet me gonxhe më parë se të tjerë.
Aty,ku është nën hije.
Edhe ai i falet ,
I gëzohet natyrës.
Përsëri…e përsëri.
“”””””””””””””””””””
Magjia e jetës
Në marëzinë e saj më futi jeta.
Në rrugë të gjata ,të vështira ,pambarim.
Në shtigjet e mendimeve të shkuara e të tashme.
Me ëndrrat e bukura që thurra.
Por,që humbën pa parë dritën ,
që agimi ditës tjetër sillte.
Rahjet e zemrës me tik-taket e orës ngatëroja.
Vendosja dorën ,që ritmin e saj të kapja.
Qetësi ti sillte zemrës ,
që e lodhur ndihej.
Mijra mendime përcolli mendja ,kapërcente vitet.
Ngatëroheshin në to si shkure në rrugë të panjohura.
Loti në derën e zemrës trokiti.
Ishte aty …priti shumë gjatë.
Ajo se pranoi ,se trishtim merte prej tij.
Lumturinë që drita e syve lëshonte.
Buzëqeshja mbeti në buzë.
Që sinjalin të përcillte në ditët e mbushura me dashuri.
Ato i kërkova kudo.
Midis yjeve dhe dritës.
Midis hënës dhe diellit.
Aty ,në dashuri dhe marëzi.
Rjedha e tyre më ndoqi pas.
Shpesh udhën humba ,u trishtova.
Por ,bukurinë e gjithçkaje mora.
Në magjinë e saj më futi jeta.
E prej andej ,unë nuk dola kurrë.
“””””””””””””””””””””””””
Lotĕt e tokës
Nata kishte hapur kthetrat e veta mbi tokë.
As hëna ,as yjet ,se ndihmonin dot.
Velloja e zezë e saj.
Kish mbuluar gjithçka ,gjithë dynjanë.
Atë natë toka qau.
Se lotë i pash në agim.
Në vesë pastaj u kthye .
Ra mbi fushë e mbi lëndinë.
Mali kishte humbur në horizont.
Dielli nxori syrin sipër kreshtës.
Rrezet e tij mjergullën larguan.
Ja fshinë lotët tokës së bekuar.
Ajo u gjallërua dhe buzëqeshi.
Pemët plot lule ngritën kryet lart.
Uji i burrimit gurgullon ngadalë.
Jehona dëgjohet në kodrën matanë.
Lotët e tokës ikën nga petalet.
Nga bari në fusha ,nga lulet në lëndinë.
Natyra u mbush me shumë ngjyra.
Tani loti s’kish më kuptim.
Prill 2020.
