…..”Perballe dy portretet tona…!!!”
…..Naten vone me doli gjumi. Televizori ndezur ne emisonet e veta. U rrotullova me mendjen time. Hapa kanalin e kujtimeve.
E cuditshme, me doli para portreti yt.
Sigurisht edhe ty te ka dale gjumi heret, por mos pyet nese une e shoh portretin tend.
Me njeh dhe e di shume mire, qe portretin tend e mbaj fshehur thelle ne shpirtin tim.
Sa here ndjej brenda meje zbrazeti, me del portreti yt, se e di qe ai portret eshte aq i dashur per mua sa edhe emrin ma ka ndryshuar kaq vend ka zene tek une..
Edhe mimika ime ndryshon plotesisht, buza qesh e lumturuar plotesisht dhe faqeve rrjedhin pa u kuptuar ata lote permallimi per portretin tend.
Nuk eshte cudi qe burrrat qajne, po derdhin lot burrat.
Mos harro se edhe burrat lendohen thelle ne shpirtin e tyre.
Por nje gje nuk ta kam thene por mesoje se plaget e burrit nuk sherohen, ato vec zene kore dhe cahen sa here nga kujtimi i portretit tend dhe kullojne perseri gjak te nxehte.
Dua te di a e sheh ndonjehere ti portretin tim, qofte dhe ai casti i dobesise tende, kur si ne ekran te del i plote portreti im?
Apo e largon menjehere duke ndruar kanalin e kujtimeve.
Vetem ai cast qe te del portreti im, a te mbushen syte me lote ate cast kujtimi te embel?
Doja te kisha force te tille te shikoja syte e tu ne ato momente si qajne te gezuar, te lumtur apo te dritheruar per puthjet plot pasion.
Ne ato caste do te deshiroja te shikoja reagimin tend, te lexoja si dikur mendimet e tua, si jane te embela per mua, apo djallezore se tani portreti im nuk ka me ate force universale si dikur per ty.
Por jam i sigurte qe heshtjes qe mbreteron ne dhomen tend te tregon me gisht se ky eshte portreti im.
Desha te isha aty te shikoja reagimin tend.
Ahhh, syte e tu lotues, buzet, qe te dridhen, te perqendrohesha tek mimika jote, qe te besoja se portreti im te ben te qeshesh, apo te rizgjon ate pasionin e tu dikur te rrjedhshem aq embel dhe te plote me mua.
Doja te isha aty te shikoja, qe portretin tim e kerkon ta mbash gjate apo mundohesh ta largosh menjehere e trembur sikur prapa teje te shfaqet djalli.
Mos valle lotet te rrjedhin nga malli i pashur nder kohe te gjate.
……..Te kisha ate force magjike te isha aty prezent ne erresiren e dhomes tende dhe te degjoja heshtjen tende te thelle. Te degjoja si flisje ti dhe heshtja jote, dhe une, duke degjuar te tre tingujt e kenges tone te dashurise…..
“”””””””””””””””””””””””””””
…..”E megjithe ate nje dite u takuan tashme si krushq, bota eshte e vogel….!!!”
……Perparimi shkonte cdo behar per pushime ne qytetin e gjyshes. Kishte dasem dhe nje kusherire e mamase se tij po martohej, zakoni e kishte qe tere njerezit e tyre merrnin pjese ne dasem.
Shtepia ku behej dasma, ishte e madhe me oborr te bollshem, jehonte nga muzika e hareja, cdo nate mblidheshin ne shtepine e kusherires plot njerez.
Burrat vec me kenget e tyre dhe me goten e rakise perpara. Grate ne ambientet e tyre kendonin, duke zene brumin e bukeve me qiqra dhe ate te lakrorëve, aq te degjuar te asaj krahine me tradita. Te rinjte luanin, ose vallëzonin nen tingujt e muzikes qe vinin nga orkestra e pronotuar.
Atij i ra ne sy edhe vajze e bukur. Pyeti per te dhe i thane se ishte ne vit te dyte te shkolles se mesme.
E quanin Suzana, e cila rrinte e strukur ne pjergullen e oborrit ku edhe drita binte shume pak, gati sa nuk dukej, veshtronte nga ata. Disa here veshtrimet e tyre u kryqëzuan, por Suzana ulte syte me shpejtesi.
Tingujt e klarinetës ia lanë vendin nje tangoje. Perparimi nuk nguroi, me hapa te sigurte dhe duke buzeqeshur embel u drejtua per tek Suzana. Ajo u drodh, se nuk e priste kete, por ne brendesi te shpirtit te saj dicka ndjeu.
-Ju ftoj ne vallezim, mund te vallezojme?- e pyeti me ate zerin qe i doli me embelsi teper te vecante.
-Mire-.uli koken Suzana, zeri i doli i mekur.
Perparimi e kishte terhequr ne krahet e tij. I vuri doren ne belin e saj dhe e shtrengoi prane vetes. Suzana u ndje mire dhe e sigurte ne krahet e tij. Ai e rrotullonte me shkathtesi, kercente bukur dhe menjehere Suzana shpejt ju pergjigj ritmit te tij.
Ishte nje kercim teper i kendshem, kur mbaroi vallezimi, Perparimi e falënderoi dhe e shoqeroi deri ne vendin e saj.
Suzanes djali po i pelqente. Pas nje fare kohe Suzana sic ishte e kredhur ne mendimet e veta ndjeu doren e dikujt ne supin e saj, kthehu koken Perparimi i foli embel:.
-Une quhem Perparim, jam student dhe duke buzeqeshur shtoi:
-Pyeta per ju je nxenese ne shkollen e mesme ne vitin e dyte. Nuk mund te kaloje pa u vene re nje vajze kaq e bukur sa ju. Ju ngjasoni me nje yll te shndritshem ne qiellin e paster. Ne kete atmosfere gezimi ju jeni e tille.
Suzanen ndjeu te skuqet nga keto fjale te embela te shqiptuara nga Perparimi, askush deri ne ato momente nuk i kishte bere komplimente të tilla. Perbrenda shpirtit te saj u ndje shume mire, mornica dritheruese i kaluan neper trup.
I vinte zor te ngrinte syte dhe te shikonte ngjyren e syve te djaloshit. Muzika e orkestres kishte melodine e nje valleje tjeter kete here popullore nga ajo krahine, duke buzeqeshur njeri tjetrit u gjenden ne mes te valltareve, ai ja shtrengonte doren fort Suzanes, i dukej sikur do te fluturonte dhe do te shkonte ne qiell te bashkohej me yjet e tjere. Ndjente qe po i vinte embel mjaft mire nga ai shtregim i dores nga Perparimi, ajo e ndiqte ne ritmin e valles Perparimin si nje drenushe e bukur pylli dhe rrezatonte buzeqeshje, qe dilte vetvetiu nga shpirti i saj, qe ishte i lumtur ne ato caste.
Suzana nuk donte qe ajo nate te mbaronte dhe kercyen shume here bashke si ne vallezim dhe ne vallet popullore dora e Perparimit nuk leshonte doren e Suzanes.
Nje shoqe e saj e thirri dhe te dyja u zhduken ne erresiren, Perparimi i ndoqi me sy. Kur e pa qe Suzana po dilte nga erresia aty ne driten e shtylles te rruges ne qoshe, e preku ne sup Suzanen E trembur ajo kthehu koken ishte Perparimi, Suzana ndjeu qe u skuq shume, por perbrenda i erdhi nje vale nxehtesie, avull ngrohes. Vjedhurazi veshtroi me frike mos kishte njeri.
Askush nuk e kishte mendjen secili ishte ne qejfin e vet. Perparimi i hodhi doren ne bel dhe me force e terhoqi prane vetes dhe e puthi gjate ne buze. Suazana ne fillim nuk ju pergjigj puthjes se tij, pastaj u leshua dhe ja ktheu embel puthjen ne buze. U puthen gjate. U permend Suzana dhe u shkeput nga krahet e Perparimit.
Dasma mbaroi dhe Perparimi nuk e pa me kurre Suzanen ne jeten e tij. Shpesh e mendonte si dashurine e tij te pare ashtu ne endrrat e tij te parealizuara.
Dikur u interesua dhe i kishin thene se ishte martuar ne qytetin ku banonte edhe ai. Shpresonte ta gjente nje dite.
…..Dhe ja sot fati e solli, qe Suzana do te ishte vjehrra e ardhshme e cunit te tij, qe kishin ardhur sot ne shtepine e saj per te kerkuar doren e vajzes per djalin e tij. Cfare suprize po i rezervonte jeta.
Po e ndiqte me vemendje Suzanen megjithe vitet kane bere punen e tyre ajo ruante ate freskenine dhe syte nuk i kishin ndryshuar ruanin ate ngrohtesine e pare. Dreka kishte marre rrjedhen e kendshme dhe ishte krijuar nje atmosfere mjaft gazmore.
Perparimi po pinte nje gote raki me bashkeshortin e Suzanes se ciles nuk i ndalte veshtrimin. Ngriten dolli per miqesine dhe nje dolli si krushq, qe ishin bere. Te dyja zonjat e tyre buzeqeshnin njera tjetres te lumtura.
Gjithe drekes Perparimi mundohej te kapte ndonje veshtrim nga Suzana qe te kuptonte a e kishte njohur ajo. Por Suzana nuk dha asnje shenje se kishte mbetur nga dikur, ajo puthje aq pasionante e rrembyer aty nen driten e zbehte te shtylles se rruges. Ajo kishte sjellje normale e shume te zakonshme. Asgje sadopak, nuk ishte ne mendjen e saj, ajo nate e paharrueshme, qe Perparimit i kishte mbetur ne kujtesen e tij fshehur thelle gjithe keto vite.
Mbase nuk e njohu valltarin e saj te dashur te asaj nate. Shume gjurme koha i fshin si pakuptuar me kamxhikun e saj te pamershishem.
Kur po ikin te qete dhe te gezuar per ne shtepin e tyre degjoi zerin e gruas qe e pyeti:
-Ti Perparim cfare mendimi ke per familjen e vajzes, se mua me pelqeu ?
Nuk u pergjigj menejhere Perparimi, por e kuptoi qe e shoqja e donte pergjgjen e tij.
-Sigurisht ndaj te njejtin mendim me ty, m’u duken njerez te denje per krushqine e filluar.
…..Ne mendjen e tij rrihte cekani. Me mire qe Suzana nuk e njohu pas kaq vitesh. Tani e tutje do ta therriste “krushka” ime…
