PRUSHI I KROJEVE TË CEMTA
Dashuria është zëri ëmbël i bilbilit,
Ëndërr e fuqishme tretet në vegim,
Më shpie pergamenave të shpirtit,
Djersa rinore me përplot drithërim.
Çuditërisht m’ rritet përpara sysh,
Lodron me zogjtë e malit fluturim
Hapëron drejt teje, e bëhet prush,
Prarohet në kroin e cemtë shqim.
Sa e sa u dasht të ta kuptoja zemrën
Tiktaket e saj, fjalët, e flakët ku digjte,
Mallin, tê bukurën dhe të shëmtuarën.
Kahmot pergamenave t’ua jam tretur,
Prore n’ zemër mbeti ëndrra në vegim,
Aroma edhe ato çaste të tonit takim.