I dashur mik, Kol Marku, shkrimtar, poet, studjues, ish ushtarak Nënkolonel (Rez), e lexova me shumë vëmendje portretizimin tuaj për jetën dhe rrugëtimin tim dhe, sinqerisht, e ndjeva veten përballë një pasqyre të veçantë: një pasqyrë ku nuk shihja vetëm atë që kam bërë, por edhe kuptimin që ju i keni dhënë rrugës sime.
Ju falënderoj nga zemra për këtë shkrim kaq të ndjerë, të kujdesshëm dhe njerëzor. Ju nuk e keni parë jetën time thjesht si një varg datash, detyrash, rolesh e titujsh, por si një udhëtim ku janë takuar vendlindja, familja, mësuesia, uniforma, gazetaria, publicistika dhe poezia.
Dhe dua ta them me sinqeritet: unë vetë nuk do t’i radhisja kaq bukur fjalët e jetës sime. Ndoshta sepse njeriu e ka më të vështirë të flasë për veten sesa për të tjerët. Ne i jetojmë ngjarjet, i përjetojmë dhe i mbajmë në kujtesë, por shpesh nuk arrijmë t’u japim atë formë dhe atë kuptim që mund t’ua japë një mik që na ka njohur dhe na ka dëgjuar me vëmendje.
Ju keni bërë pikërisht këtë.
Më keni rikthyer nëpër rrugët e jetës sime, nga Shimçani e Dibra, te mësuesia, nga uniforma te gazetaria ushtarake, në Tiranë, nga përvoja e misionit në Afganistan te pena, nga kujtesa familjare te poezia dhe nga përvoja e jetës te dëshira për t’u lënë brezave diçka nga ajo që kemi përjetuar.
Titulli që i keni vënë këtij portretizimi – “Kur uniforma i lë vendin penës dhe poezia bëhet ditari i jetës”- më duket se e përmbledh bukur një pjesë të rëndësishme të rrugëtimit tim.
Kam besuar gjithmonë se uniforma është një përgjegjësi, ndërsa pena është një tjetër formë shërbimi. Njëra të mëson të mbrosh, tjetra të dëshmosh. Njëra të lidh me detyrën, tjetra me kujtesën. Dhe kur këto dy rrugë takohen, fjala bëhet një mënyrë tjetër për t’i shërbyer njeriut, vendit dhe kohës, por më mirë se janë thënë nga Ju, unë vetë s’do i rënditja aq bukur. Ndaj mirënjohje!
Ju falënderoj veçanërisht për mënyrën se si e keni trajtuar poezinë time dhe librat e mi, “Violina e luleve”, “Hija e vetes”, “Ujëvarë dashurie” dhe, në veçanti, librin tim të fundit “Kur flet dheu dëgjojnë rrënjët”.
Më vjen keq që në Kongres nuk pata mundësinë të bisedoja më gjatë me ju, por besoj se do të kemi përsëri raste për të shkëmbyer mendime dhe për të folur për ato që na bashkojnë. Siç e cilësoni edhe ju në intervistën tuaj me mua, “kultura nuk ndërtohet mbi rivalitetin dhe zilinë, por mbi respektin, bashkëpunimin dhe njohjen e ndërsjellë”. Pikërisht këtu besoj se mund të ndërtojmë edhe ura bashkëpunimi, përmes fjalës, kulturës, letërsisë dhe përkushtimit të përbashkët ndaj vlerave tona kombëtare.
Në të vërtetë, mendoj se ne jemi në të njëjtën rrugë. Ndajmë përvoja e profesione të ngjashme dhe, mbi të gjitha, një ndjeshmëri të përbashkët ndaj rrënjëve të kombit, historisë, kujtesës dhe padrejtësive historike. Kemi të njëjtin shqetësim për ruajtjen e gjuhës, kulturës dhe kujtesës sonë kombëtare. Këto janë themele që, përtej miqësisë, mund të na bashkojnë edhe në projekte e bashkëpunime të ardhshme.
Ndoshta pikërisht për këtë arsye fjalët tuaja më prekën kaq shumë. Ju nuk e keni parë poezinë time vetëm si vargje, por keni kërkuar të lexoni atë që qëndron pas tyre: kujtesën, rrënjët, vendlindjen, njerëzit dhe dhimbjen e një historie që nuk duhet të harrohet.

Fjalët tuaja më bënë të mendoj edhe një herë për atë që më ka shtyrë të shkruaj: dëshirën që njerëzit, vendet dhe kujtimet që kanë lënë gjurmë në jetën tonë të mos humbasin në heshtjen e kohës. Sepse ajo që nuk e ruajmë me fjalë, rrezikon ta marrë harresa; ndërsa ajo që e hedhim në kujtesë, mund të vazhdojë të jetojë edhe përtej nesh.
Miku im Kol Marku!
ky shkrim nuk është vetëm një portret për mua. Është edhe një dhuratë miqësie.
Faleminderit që e lexuat jetën time me syrin e studiuesit, me përvojën e ushtarakut dhe, mbi të gjitha, me ndjeshmërinë e një njeriu që di t’i japë fjalës peshë dhe kujtesës jetë.
Ndoshta unë kam shkruar shumë për jetën time, por ju më ndihmuat ta shoh atë nga një kënd tjetër.
Dhe për këtë, ju jam mirënjohës.