Sdi ç’na bën bashkë. Toka apo qielli?
(Homazh mamavjehrrës në 9 vjetorin e largimit të saj!
Shëndeti i paktë keto ditë nuk na e mundësoi ardhjen aty por kujtimet të sjellin pranë nesh ngaherë )
Koha rrjedh si një lumë në shtratin e vet të padukshëm, çdo e sotme bëhet e djeshme, vitet shkojnë dhe kthehen në histori.
Çka mbetet është një album fytyrash të dashura, një libër ngjarjesh shkruar nxitueshëm, kujtime që herë therin në zemër si shtiza, e herë përndriten në sy.
Dhe një mall dhimbjeje, i përjetshëm për atë që ishte dhe nuk është më.
I sjell shpesh në mendje ato pritjet e tua me durim të sosur, pritjet pranë dritares në ballkon , me sy të ngulur nga rruga.
Pritjet e tua të përnatshme për birin tënd, nusen tënde, nusen e shtëpisë e dy mbesat që i doje e të donin kaq shumë!
Gëzimi yt për ardhjen tonë i ngjante pranverës së shumëpritur.
Ti përtëriheshe sapo shfaqeshim në derë, bëheshe dhjetë vjet më e re, vështrimi i butë depërtonte brenda nesh mirësinë, fjalët që dilnin prej zemrës na gjenin gjithmonë zemrën.
Ndërsa pinim kafe, vështroja duart e tua, bardhësinë e lekurës, dridhjen dhe pasigurinë e lehtë nga emocionet. Atëherë vështrimet tona kryqëzoheshin. Sytë e tu, dy copa qielli ku retë zhdukeshin e ku drita e yjeve vezullonte pafundësinë.
E ashpër kjo jetë, që na mbajti larg dashurisë tënde, birin tënd, mua e mbeskat e tua.
Sot s’pata mundësi të vij e të sjell një tufë lulesh të freskëta marsi tek mermeri i varrit tënd.
Por në zemrën time e tonën ti je e gjallë, ashtu siç ishe për mua dhe ne gjithmonë, e qeshur, e dashur, e dhembshur, e mençur, e urtë.
Sot është nëntë vjetori i ikjes tënde në jetën e pasosur, por do të jesh gjithnjë e gjallë dhe e dashur në zemrat dhe kujtimet tona, Nënë e shtrenjtë , Ndina Jonë e Mirë!.
12 mars 2022 Athinë.
NË TRI KOHË
(Baladë)
U shfaqën..
I verbër mëngjesi
Për ti parë.
U deshën..
E vonë mesdita
Për ti ndarë.
U ndanë..
S’janë të gjallë
S’janë as të vrarë.
Zezon natë
Heshtja ju dhemb
Vetmia i shemb.
“””””””””””””””””””””
BARDHËSI MARSI
U zgjua Mali i Thatë…
Agimi takoi dritën
në fytyrën e rudhur
Tërbohet vala,
zgalemët klithin furtunës
midis krahëve të hapur
horizonti ngre velat e kaltra të thellësisë.
Si një perandor oxhakut të vjetër
gunën e bardhë veshi qyteti
qajnë stërkalat
e loti i akullit gdhend statuja
gjethet-braktisën pemët
degët e zhveshura dëbora i përkul.
Përgjumet liqeni
grija përcëllon pasditen me penelin ngjyer në heshtje
fluturat e borës
në tempullin e dimrit belbëzojnë lutjen e fundit.
Pranvera dremit nën dëborë.
“”””””””””””””””””
M’a veshi dorën pranvera bardhë e kuq
Si dikur Orfeu lirën e vet me verore.
E pata ndjerë herët në shpirt
Sot e preka përkëdhelisht me mollëzat e dorës..
E gëzofshim pranverën, jetën dhe njerzit tanë miq!
Pranvera erdhi si një domosdoshmëri
që jetën bardh e zi
të na e veshë mes larmisë së ngjyrave..
