MË MBAJ FSHEHUR NË GJOKS
Ah,sikur të më mbash gjoksit fshehur ,
gjersa të fashitet,ky dimër i egër !
Askush të mos gjejë gjurmën e patretur,
veç dashurisë që më bëri grua tjetër.
Ah,sikur të më mbash gjirit,me aromë mushti,
thellësive të eshtrës me afshe gushti !
Vetëm pak çaste,fare pak,dua unë,
t’i përvidhem dimrit ,që ka ngritur kurth.
Të ndiej zjarrin e gjoksit ku teret bryma,
prushit t’i fryjë ,sa të më tretet fryma,
të shkrihem brinjëve pa bërë zhurmë,
kur bota të ketë rënë në gjumë.
Dhe kur të fashitet, ky dimër i hidhur,
mos më largo nga gjoksi me tallaze,
me fijet e universit tënd, mbaj lidhur,
këtë shpirt rebel, me stuhi ekstaze.
Të ndiejmë vlagën e tokës,që teret ndër diej ,
ngazëllimin e pranverës kur sythet shpërthen,
zhurmërinë e shpirtrave tanë, mrekulli e shenjtë,
dhe pse s’jemi më Zogj Parajse, turbullojmë qiejt.
©copyright reserved Mimoza Çobo
“””””””””””””””””””””””
E PËRJETSHME SI GJITHËSIA
O Zanë bjeshkëtare, më laj me ujë dëbore,
mbështillmë të tërën,me lule dorëzonje,
kur të zgjohen njerëzia agimeve,si përherë,
askujt mos i thuaj pse vdiqa këtë herë.
Mos ju thuaj pse shpirti është bërë thërrime,
pse jam mal i thatë me hidhërime,
thuaju ,fllad’ i bjeshkëve rrjedh në buzën time,
bashkë me ujëvarat e lartësive alpine.
Thuaju, zemra s’më fjeti,as syri s’fjeti kurrë,
në mjegullat e mortjes ëndrra s’u rrudh,
në djepin e përmbytur nga dallgët gjithkund,
plagët e shpresës fashova me mund.
Që të kthehem sërish në dejat e pranverës,
atje ku përrenjtë mbartin vrullin e jetës,
ku çdo fllad ka në thelb aromën e femrës,
ku s’më deshën sa i desha,me forcën e zemrës.
O Zanë bjeshkatare,më laj me ujë dëbore,
hirin shpërndaje nëpër lule bjeshkore,
që bleta e parajsës,ta çojë nektar në hoje,
për filizat e rrënjëzuar në të miat troje.
Se jam “toka e avulltë”,ku mbin fara e jetës,
jam rrezja diellore, në syrin e shpresës.
Mbështillmë,moj Zanë,me klorofilin e jetës,
të zgjohem në pranverë,si sythat e pemës.
©copyright reserved Mimoza Çobo
“””””””””””””””””””””””””
AI NUK ERDHI…
Sytë e saj mbetën derës ngujuar,
dorezës,ku kërciste ngrica fjollë,
gishtat e rrudhur dhe të sajat duar,
mbi të kishin mbetur qëkur njollë.
Priti nënëmjera, natën e shkuar,
natën kur vitet u përshëndetën,
ajo vetmuar jashtë kishte qëndruar
e lotët ndër sy nuk iu tretën.
Dhe priti gjersa yjet u fikën qetuar,
drejt së ëmblës folezë qiellore,
strukur nën jorgan shpirtdrithëruar,
si zogu,kur ndien stuhi dëbore.
Mbeti duke pritur të birin tek dera,
me mall në buzë e pret e mjera,
pret të vij qeshur siç vjen pranvera,
sa vite me lot ka larë nënëzeza…
Ai nuk erdhi,as kur kishte aguar,
as kur vesa nënën kishte lagur,
as kur rrezja e qetonte me duar ,
as kur pritja flokët ia kish zbardhur…
