GOCË E BERBERIT
Si legjendë e gjallë,udhëve të Fierit,
shfaqet bukuria jote,moj faqehënë,
mes këngës hyjnore,gocë e berberit,
vargjeve të saj ,nuri të paska rënë.
Thonë ishe e bukur, rënë prej qiellit,
baluket e zeza ballin të kishin ngrënë,
dhe pse i prisje me gërshërë t’sherperit,
prapë brenda natës ballin ta kishin zënë.
Kjo bukuri e paparë,zemëronte diellin,
sa rrezja kur të prekte të kishte inat.
dhe pse s’të linin të shëtisje Fierin,
pas gardhit rrinte djemuria dit’ e natë.
Ah,moj muhaxhire, ç’i bëre miletit ,
ëndërrimesh,si zanë i vije në gjumë.
Ah,ç’i bëre djalërisë,moj gocë e berberit,
zemrën ua theve,shpirtin më shumë !
Ngjyrë e buzës sate, joshte çdo djalë,
bukuria derdhej vello syrit të Myzeqesë.
Ah,si s’të puthën,sikur një herë në ballë,
askush s’të mori nuse dhe pse të desh !
Erdhe si fllad dhe si fllad i ëmbël ike,
mbete nëpër vargje bukuri e rrallë,
më qafë more dynjanë,moj bukuri nazike,
kush ka mbetur gjallë,të kujton me mall…
©copyright reserved Mimoza Çobo
Shkëputur nga vëllimi poetik “Dashuria është bekim”
“””””””””””””””””””””””
EJA I SHTRENJTI IM !
(Poezi për të rinjtë )
Të thirra i dashur,kur m’u gris petku i hollë ,
por ti s’u përgjigje,më le vetëm nën mollë,
gjinjtë e çjerrë purpurojë e kuqja gjethe.
Oh,kjo ikja jote,m’a preu mishin me ethe !
Mos më ler,të më pushtojnë shkurret e egra,
degët me gjemba,janë fole për grerëza,
molla që mbolle ti ,psherëtin sa,tundet dera,
mos vallë,e tund ti,apo luan me mua era?!…
Eja i shtrenjti im,më i hijshmi ndër burra,eja,
zbrit përmbi hire ,siç zbret butësisht reja,
puth petalet e buzës,që drithërohen nga era,
biskun nën gushë,që s’pret të vijë pranvera !
Eja i shtrenjti im ,më i hijshmi ndër burra,eja,
mbi buzët e kërthizës,çeli bisqet luledelja,
gjinjtë rrëzojnë kristale qumështi nëpër dhera,
lira e shpirtit s’këndon,po s’ia përkëdhele telat !
Eja i shtrenjti im,më i hijshmi ndër burra, eja,
braktisi viset e huaja,e shkurtër është jeta,
eja të shkrihemi në rrjedhën ku tretet eshtra,
sytë do bëj yje,të gjesh udhën ku rreh zemra!
