FRYMA S’MË DEL PO S’TË PATA PRANË
Fryma s’më del po s’të ndjeva thellë në eshtra ,
të zbusësh me puthje , ndjenjat e egra ,
të gjarpërosh butësisht , hireve të shpërthyera ,
të më helmosh e ngjallësh , si ngahera .
Fryma s’më del pa ndierë të dalldisurat ledha ,
pa thyer mallin egërshan , me dredha ,
pa ndjerë ekstraktin e rrënjëve të tua në vena ,
pa më ndalur zemra ,kur t’më gjuash me shigjeta.
Fryma s’më del po s’të ndieva pranë ,si ngahera ,
po s’erdhe të zbusësh me afsh buzët e djerra ,
të këpusësh sythet , siç këput petalen era ,
eja , pa le të më dal shpirti ndër dhera ! …
Stinët pa ty janë dimra të ashpër me ngricë ,
përrenj qumështi në gjinj kanë ngrirë ,
s’i shkrin afshi polar , që ndez fijen e barit ,
as Venusi që djeg asteroidët , me egërsinë e ajrit .
Fryma s’më del po s’të pata vesë mbi qerpikë ,
po s’më ushqeve me nektar shpirti përditë ,
po s’më ktheve muzën , që më dhanë perënditë ,
po nuk ndeze me frymë xixën e dashurisë .
