Yjet sodis
Kur kam gjumë yjet sodis ,
Nëpër qiell të dy sytë gremis .
Kërkoj shenjat mos kanë dalë ,
arushat,kashtën ,yllin Polar .
Vonë dalloj yllin e mëngjesit,
ai del pas këngës s’këndezit .
Janë yjet miqtë tanë t’lashtë ,
kemi kaluar ca hallet bashkë.
Bujku priste Yllin mëngjesor ,
t’punonte me parmendë e plor.
Peshkatari sytë tek Ylli Polar ,
të orientohej ai detit mbarë .
Njeri’- qiell ,sa e lashtë miqësi ,
prej lart binte breshër e shi .
Pastaj miqësi ,diell edhe ylber ,
dilnin njerëzit ,hapej cdo derë .
Mendoj në vetmi në ballkon,
ndërsa qepalla syrit rëndon .
Yje dhe qiell i lë pas ,i harroj,
hyj brenda ,shtratin përqafoj.
M,Xhindi
