Minivere Muja Maka

Matanë kreshtës ku hëna shndrit sukën

Numëroj heshtat e vringëllimat e viteve

Heu sa gjurmë lash e sa pak mora

Labirinth në simfoni e pentagram ndërtova.

Kur dallga puthit buzën e loti rrëshqet mbi valë

Ngris dorën e fshij gjurmën që mbeti në ballë

Simfonisë i shtoj notat e mallin me vete marr

Dallgës e valës i flas me shkas.

Uturimë e shushurimë matanë grilës ndjeva

Nën këmishën e bardhë vitet e jetës fsheha

Eca mbi gurë e gjurmën nusërova

Mbi vello të dallgës jetën ndërtova.

Në vazon e luleve

Në vazon e luleve mbolla copëzat e kujtimeve

I ndava në vite u fola pèr gjurmët e grisura

Në vazon me lule fala dashurinë e viteve

E vetes i mora një varg te rënkimeve.

Copëzat e trishta i ndrydha ne fund te petaleve

Mbi to radhita gjethet e rinisë

Nektarin e buzëve me hojet e bletës

I fala majës së vazos me trëndafilë.

Ne mes te vazos palosa gjerdanin

Natën kur hëna e yjet na bënin dritë

Nga gjoksi ta mora e qiellit i fala

Se drithërimë mora e dashuri fala.

Me vazo në dorë po numëroj shtrëngatë

I gjatë vargu i shkreptimave

Krrokamë e bretkut në kënetën e tharë

Preku gërshetin e preku bekimin.

Sot, vazoja e thyer nga pesha e rëndë

Shpurisi anekënd kujtimet

Të rënda ishin vitet

Por, të ëmbla përmallimet.