Nëna ime e dashur…
CHARLES BODELAIRE
Pjesë nga korrespondenca e Baudelaire-it
Letër nënës së tij (6 maj 1861)
Për t’iu rikthyer vetëvrasjes, një ide që nuk është e fiksuar, por që përsëritet vazhdimisht, ka një gjë që duhet të të qetësojë. Nuk mund të vras veten pa i rregulluar punët e mia. Të gjitha letrat e mia janë në Honfleur, në konfuzion të madh. Prandaj do të ishte e nevojshme, në Honfleur, të bëhej një punë e madhe. Dhe po të vij atje s’do të mund të shkëputesha nga ty.Sepse ti duhet ta marrësh me mend se unë nuk do ta ndotja shtëpinë tënde me një vepër të neveritshme. Përveç kësaj,ti do të çmendeshe. Pse vetëvrasje? është për shkak të borxheve? Po, dhe megjithatë borxhet mund të kapërcehen. Kjo është kryesisht për shkak të një lodhjeje të tmerrshme që vjen nga një situatë e pamundur dhe shumë e zgjatur.
Çdo minutë më tregon se nuk kam më shije për jetën.
Një pakujdesi e madhe u bë nga ty në rininë time. Pakujdesia jote dhe gabimet e mia të mëparshme rëndojnë mbi mua dhe më mbështjellin. Situata ime është mizore. Ka njerëz që më përshëndesin, ka njerëz që më shoqërojnë, ka ndoshta disa që më kanë zili.
Aktualisht do të vij tek gjërat pozitive, domethënë gjërat aktuale. Sepse në të vërtetë unë kam nevojë të shpëtohem dhe vetëm ti mund të më shpëtosh. Unë dua të të them gjithçka sot. Jam vetëm, pa miq, pa dashnore, pa qen apo mace kujt t’i ankohem. Kam vetëm portretin e babait tim, i cili gjithmone hesht.
I lë mënjanë të gjitha këto dhe dua të rifilloj ëndrrat e mia; para se të vij në projektin që unë
dua të të tregoj, më pëlqen shumë. Kush e di nëse do të mund të hap edhe një herë gjithë shpirtin tim për ty, të cilin ti kurrë nuk e ke vlerësuar apo njohur! Unë e shkruaj pa hezitim, sepse e di që është e vërtetë.
Në fëmijërinë time ka pasur një periudhë dashurie pasionante për ty ; dëgjo dhe lexo pa frikë. Nuk të thashë kurrë kaq shumë. Më kujtohet një udhëtim me taksi; ti dole nga një klinikë dhe më tregove për të më vërtetuar se kishe menduar për djalin tënd,disa vizatime me stilolaps që kishe bërë për mua. Mendon se kam një kujtesë të tmerrshme? Më vonë, Place Saint-André-des-Arcs dhe Neuilly. Ecje të gjata, butësi e përhershme! Më kujtohen kalatat buzë lumit, të cilat ishin aq të trishtuara në mbrëmje. Ah! për mua ishte koha e mirë e butësisë mëmësore. Të kërkoj falje që e quan kohë të mirë atë që padyshim ka qenë e keqe për ty.
Por unë isha ende gjallë tek ti; ti ishe vetëm e imja. Ti ishe edhe idhull edhe shok. Ndoshta do të habitesh që mund të flas me pasion për një kohë kaq të largët. Unë vetë jam i befasuar. Ndoshta sepse kam ngjizur edhe një herë dëshirën për vdekjen, që gjërat e vjetra pikturohen kaq gjallërisht në shpirtin tim.
Lamtumirë, jam i rraskapitur. Për të hyrë në detaje shëndetësore, unë nuk kam fjetur apo ngrënë për gati tre ditë; më është shtrënguar fyti. – Dhe më duhet të punoj.
Jo, nuk po të them lamtumirë; sepse shpresoj të të shoh përsëri.
Oh ! më lexo me më shumë vëmendje, përpiqu të më kuptosh mirë.
E di që kjo letër do të të prekë dhimbshëm, por me siguri do të gjesh në të një theks ëmbëlsie, butësie dhe madje shprese, të cilën e ke dëgjuar shumë rrallë.
Dhe unë të dua.
C.B..
****
Burimi: Baudelaire file.pdf – Psynem
bashkëpunimi i:
Marie-Christine Natta
i lindur më 1955 (66 vjeç)
shkrimtare
specialiste e letërsisë së shekullit të 19-të
Ndër librat e saj : Baudelaire
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Charles Baudelaire
(1821-1867) (46 vjeç)~Paris
poet francez
kritik arti, eseist, përkthyes
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Baudelaire dhe nëna e tij: Caroline Aupick (1793-1871) (77 vjeç)
Gjatë gjithë jetës, Baudelaire do ta dojë me pasion nënën e tij. Si fëmijë dhe adoleshent, ai shkoi mirë me njerkun e tij. Marrëdhëniet familjare përkeqësohen kur, pas diplomimit të shkollës së mesme, Baudelaire grumbullon borxhe dhe vendos të bëhet poet. Kur u rrit, mori trashëgiminë e të atit, rreth 100.000 franga ari, por për dy vjet harxhoi gjysmën e kësaj pasurie.
Për këtë, Caroline Aupick më pas e vuri nën kujdestari. Në 1844, një noter, Narcisse Ancelle, u emërua këshilltar juridik i tij. Rreth vitit 1846, gjenerali Aupick dhe djali i gruas së tij i ndërprenë të gjitha marrëdhëniet. Për një duzinë vitesh, marrëdhëniet midis Baudelaire dhe nënës së tij, ishin shumë konfliktuale. Por Baudelaire nuk hoqi dorë nga përpjekjet për ta interesuar atë për punën e tij. Marrëdhëniet e tyre u përmirësuan në vitin 1858. Caroline Aupick e admironte talentin e djalit të saj, por mbeti e bindur se ai po humbiste jetën e tij.
Nga viti 1858, zonja Aupick shpresonte që djali i saj të vendosej përgjithmonë me të në Honfleur. Baudelaire vendoset atje në 1859. Ai shkroi Le Salon të 1859 dhe shumë poezi, duke përfshirë Le Voyage. Ai synon për të jetuar me nënën e tij, por, në 1864, niset për në Bruksel. Në mars 1866, një atak cerebral e goditi atë me paralizë dhe afazi. Zonja Aupick e kthen djalin e saj në Paris, ku e vendos në një klinikë mjeksore. Ai vdiq atje më 31 gusht 1867.
Burimi: wikipedia
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Burimi i imazhit: wikipedia
Foto nga:
Etienne Carjat
(1828-1906)
fotograf, gazetar,
Karikaturist dhe poet francez.
Charles Baudelaire në 1866,
disa muaj para vdekjes së tij.
Përshtatja në shqip @ Mirela Leka Xhava
****
Ma chère mère …
CHARLES BAUDELAIRE
Extraits de la correspondance de Baudelaire
Lettre à sa mère (6 mai 1861)
Pour en revenir au suicide, une idée non pas fixe, mais qui revient à des époques périodiques, il y a une chose qui doit te rassurer. Je ne puis pas me tuer sans avoir mis mes affaires en ordre. Tous mes papiers sont à Honfleur, dans une grande confusion. Il faudrait donc, à Honfleur, faire un grand travail. Et une fois là-bas je ne pourrais plus m’arracher d’auprès de toi. Car tu dois supposer que je
ne voudrais pas souiller ta maison d’une détestable action. D’ailleurs tu deviendrais folle. Pourquoi le suicide ? est-ce à cause des dettes ? Oui, et cependant les dettes peuvent être dominées. C’est surtout à cause d’une fatigue épouvantable qui résulte d’une situation impossible trop prolongée.
Chaque minute me démontre que je n’ai plus de goût à la vie.
Une grande imprudence a été commise par toi dans ma jeunesse. Ton imprudence et mes fautes anciennes pèsent sur moi, et m’enveloppent. Ma situation est atroce. Il y a des gens qui me saluent, il y a des gens qui me font la cour, il y en a peut-être qui m’envient.
Tout à l’heure, j’en viendrais aux choses positives, c’est-à-dire actuelles. Car en vérité j’ai besoin d’être sauvé, et toi seule tu peux me sauver. Je veux tout dire aujourd’hui. Je suis seul, sans amis, sans maîtresse, sans chien et sans chat, à qui me plaindre. Je n’ai que le portrait de mon père, qui est toujours muet.
Je laisse tout cela de côté, et je veux reprendre mes rêveries ; avant d’en venir au projet que je
veux t’ouvrir, j’y prends un vrai plaisir. Qui sait si je pourrai une fois encore t’ouvrir toute mon âme, que tu n’as jamais appréciée ni connue ! J’écris sans hésitation, tant je sais que c’est vrai.
Il y a eu dans mon enfance une époque d’amour passionné pour toi ; écoute et lis sans peur. Je ne t’en ai jamais tant dit. Je me souviens d’une promenade en fiacre ; tu sortais d’une maison de santé où tu avais été reléguée, et tu me montras, pour me prouver que tu avais pensé à ton fils, des
dessins à la plume que tu avais faits pour moi. Crois-tu que j’aie une mémoire terrible ? Plus tard, la place Saint-André-des-Arcs et Neuilly. De longues promenades, des tendresses perpétuelles ! Je me souviens des quais, qui étaient si tristes le soir. Ah ! ç’a été pour moi le bon temps des tendresses maternelles. Je te demande pardon d’appeler bon temps celui qui a été sans doute mauvais pour toi.
Mais j’étais toujours vivant en toi ; tu étais uniquement à moi. Tu étais à la fois une idole et un camarade. Tu seras peut-être étonnée que je puisse parler avec passion d’un temps si reculé. Moi-même j’en suis étonné. C’est peut-être parce que j’ai conçu, une fois encore, le désir de la mort, que les choses anciennes se peignent si vivement dans mon esprit.
Adieu, je suis exténué. Pour rentrer dans les détails de santé, je n’ai ni dormi, ni mangé depuis presque trois jours ; ma gorge est serrée. – Et il faut travailler.
Non, je ne te dis pas adieu ; car j’espère te revoir.
Oh ! lis-moi bien attentivement, tâche de bien comprendre.
Je sais que cette lettre t’affectera douloureusement, mais tu y trouveras certainement un accent de douceur, de tendresse, et même encore d’espérance, que tu as trop rarement entendus.
Et je t’aime.
C.B.
****
Source : Dossier Baudelaire.pdf – Psynem
complicité de :
Marie-Christine Natta
née en 1955 (66 ans)
écrivaine
spécialiste de la littérature du XIXe siècle
Parmi ses livres : Baudelaire
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Charles BAUDELAIRE
(1821-1867) (à 46 ans)~Paris
poète français
critique d’art, essayiste, traducteur
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Baudelaire et sa mère : Caroline Aupick (1793-1871) (à 77 ans)
Toute sa vie, Baudelaire aimera passionnément sa mère. Enfant et adolescent, il s’entend bien avec son beau-père. Les relations familiales se dégradent quand, après son baccalauréat, Baudelaire accumule les dettes et décide d’être poète. À sa majorité, il reçoit l’héritage de son père, environ 100 000 francs-or mais, en deux ans, dépense la moitié de cette fortune.
Caroline Aupick le fait alors mettre sous tutelle. En 1844, un notaire, Narcisse Ancelle, est nommé conseil judiciaire. Vers 1846, le général Aupick et son beau-fils rompent toute relation. Pendant une douzaine d’années, les relations entre Baudelaire et sa mère sont très conflictuelles. Mais Baudelaire ne renonce pas à intéresser sa mère à son œuvre. Leurs relations s’améliorent en 1858. Caroline Aupick admire le talent de son fils mais reste persuadée qu’il gâche son existence.
À partir de 1858, Mme Aupick espère que son fils s’installera définitivement auprès d’elle à Honfleur. Baudelaire y séjourne en 1859. Il y écrit Le Salon de 1859 et plusieurs poèmes, dont Le Voyage. Il affirme son intention de vivre avec sa mère, mais, en 1864, part pour Bruxelles. En mars 1866, une attaque cérébrale le frappe de paralysie et d’aphasie. Mme Aupick ramène son fils à Paris, où elle l’installe dans une maison de santé. Il y meurt le 31 août 1867.
Source : wikipedia
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Source illustration : wikipedia
Photo par :
Étienne Carjat
(1828-1906)
photographe, journaliste,
caricaturiste et poète français.
Charles Baudelaire en 1866,
quelques mois avant sa mort.
