MË LËRË TË NDJEJË,
MUNGOJNË FJALËT .
Dritëz e zbehtë , përzgjatur tinëz ,
Mbi trupin e zhveshur drithëron ,
Dritarja celur prej erës së mbrëmjes ,
Mbi dhomë derdhet , flokët fërfëronë .
Qetësi që puthjet e tua e grisinë ,
Duart që magjishëm lëvizin si lavjerrës ,
Drithërohem nën përkëdheljet e shpirtit degdisur
Që aq mallshëm me gishta mbi trup i tjerrë .
Më lërë ti ndjejë , mungojnë fjalët ,
Rreth meje një diell që përvëlon,
Prangosur prej teje humbas qetësinë ,
Dhe shpirti i harlidur brenda meje fort kumbon.
Mes perkjeve njëri – tjetrit i flasim ,
Kolona zanoresh derdhen në ajri ,
Drejte syve të tua marrëzishte zhytem ,
Më trazon saqë nuk gjej dot qetësi .
Lavjerrës i lumturisë time me ar’ praruar ,
Ti ec dhe mbi mua të lutem mos ndalë ,
Në agim dua ti shoh buzët e tua ,
Përskuqur nga puthjet e një nate më parë .
Nuk dua që mëngjezit ti fshijë përskuqjet ndezura ,
Me aromën e puthjeve te tua dua që ti shijoj ,
Ti ndjejë , ti prekë cdo cast që jetoj,
Dhe sërishtë pranë teje si e marrë të vrapoj .
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
PËRHUMBJE .
Kaloi edhe nje dite si gjithë të tjerat,
Kohën që rrokulliset se ndalim dot,
Përpiqemi brenda vetes të ringrihemi,
Përmbi re të përhimta jetojmë.
Përhumbur brenda vehtes humbasim,
Me lavjerrsin e kujtimeve qëndrojmë ,
Tejzgjaten ditet pa u ngrysur ,
Pafundësishtë humbasin paditur ku shkojnë.
Dhe njerzit kanë ndryshuar ngjyrat e kohës,
Në universin e jetës kredhur në mister ,
Hapsirave të ndotura prej smokut flatrat u rëndohen,
Dhe dhimbja në gjokës me vehte I merr.
I merr si varketarin në një det të trazuar .
E përplasë furishëm mes dallgëve që gjëmojne,
Përhumbur nga iluzionet e grisura ,
Nje copë ishulli për të qëndruar kerkojn .
Kërkojn pa reshtur pa ditur ku ndodhen ,
Në universin fantazëm që me zor frymonë,
Duar zgjatur kërkojnë jetën ,
Në këtë botë të gënjeshtërt shpresën ëndërrojnë.
“”””””””””””””””””””
KU VAJTI POETI
Asnjë varg i shkruar në leter ,
Asnje zë në telefoni,
Tek stoli I parkut ka muaj që s’duket ,
Poeti fjalëpak I lagjes tonë.
Rrugicës së lagjes ku ai kalonte,
Nuk ndihet me kolla e tij e gjatë ,
Njerzit me veshtrime perreth pyesin:
“Ku vajti, ku u zhduk poeti plak ? “
Dhe pema ku tymoste mbremjeve,
Tund dhe shkund petalet e saj ,
Pretë Poetin qe ti vije ,
Dhe vargje mall ti varë mbi degë.
Kush vallë e zemëroi poetin,
Qe pranveren e la pa buzeqeshjen e saj ,
Vargjet qe shkroi rendin mes pemëve,
Therrasin poetin që pranë tju vijë. .
Kanë ngelur jetime atje mes drureve,
Lutem me syte kthyer larte ,
Një zë qe erdhi ashtu pas erës , mes dhimbjes tha : “ Ka shkuar te thurë vargje atje lart !”
Qielli mu permbysë atë cast prej dhimbjes ,
Me mua qau dhe lisi plak ,
Nje dore te ngrohte ndjeva mbi supe ,
Dhe fjalët : “Poeti jeton kudo perqark!”
“Jeton në agimet e mijëra mengjes eve,
Në lule në sapoçelur që lahen në krua,
Në gumzhitjen e nje zgjoi blete , në puthjet e nje nate të patreguara “
“Jeton mbi krahët e eres ,
Në zërat e fëmijëve qe kumbojnë ,
Në gurgullimën e lumi te pafjetur ,
Në ninullat e mbremjeve qe gjumin mikëlojnë. “
