ZEF PERGEGA
…per poetin eshte e rendesishme te kuptoje se vdekja e tjetrit eshte dhimbja jote, para tij!
Njeriu, kur e merr penen ne dore dhe letren e ve ne tavoline per te shkruar, duket te mbeshtetet ne diellin e vet e ta pyes hanen e shpirtit a ka me i ba drite?!
Syte mos me i mbajte ne turfullimin e reve, tue prit shiun si zogu ushqimin me shprese se poetit ka me ia “njom” frymezimin e ngrit shinat e rimave te ece vargu i vet, i zene ngusht ne qarkun e moslubrifikimt ne metafora te humbura. Metaforat dhe krahasimet jane ne bregun tand, ti sjelle deti e vala brenda shpirtit qe dhemb dhe jo ajri qe leviz i papame ne cdo kend.
Me qe jemi jashte e kemi mangut si nje hane e preme pergjysme, lirine e gjuhes tone, aq me per ne qe vijme sic na thone nga Veriu i thelle, perthyer ne lecken e piste si maloke edhe pse detin e kemi patur vetem pak kilometra larg. Kurva jone e Lleshit te Mirdites ka vazhdue e vazhdon me e travlue nje shtet, sa ngrihen nipat e mbesat e shajne deri ne gur te kendit dajen e vet! Po a shahet daja???!
Ne kemi fatin e keq, pse kush ka fat ne mergim, e nuk jemi prezent ne boten e letrave shqipe, por qe ecim me paterica drejt saj edhe pse sot kjo bote eshte bixhoz. Si motiv i detyruar ne e kemi vendin tone si nje gurre e munguar frymezimi te perhershem, por qe cuditersht nuk na lejon qe ti qendrojme prane dhe as ti qasemi si Nane…makaberit kane veshur kostumin perendimore…ndonese kane shit mish te bardhe e droge! Ne, nese e mundim dhe e fitojme kete beteje, merite eshte guximi, pathosi i dashnise dhe talenti, nese dikun qendron si thuate e Zotit. Ne nuk kemi tjeter dhurate vec ate te preherit te perendise, per te permbush te papermbushur misionin e fjales!
Ajo qe na lidh ne me poezine eshte lenda e nje shpriti te trazuar, si anije busullhumbu,r qe tue pa pellumbat e bardhe dhe krushqit e delfineve si prijatare lyp si buken, bregun e saj! Ne ketu larg jemi miq te medhenj te nje pylli te padukshem, ku i kane varret njerezit e humbur…atje, ku kemi fshatin, qytetin, ndonje mik dhe dashamire te hutuem pas travlimeve politike dhe nxitimi me vu pasurine si denga ne mullarin e barit personal.
Ne ketu ushqejme metaforen moderne nga therja e zemres tone dhe nga bota e shprtin qe na kumbon mbi zhurmat e medha te avujve te metropolit dhe si blete te padukshme mbledhim neper dhimje nektarin poetik te kombit tone me u krenue para gradacelave, te cilat duem me u levdue, kur gervishin qiellin. Ne ia mbeshtesim metafores shtyllen e simbolit qe ta bejme ate me te forte e me krenare ne forcen e zanit, se ketu ka zhurma te medha dhe eshte veshtire te te degjoje njeri…aq me keq kur njeriu yt persegjalli te ka mni e frike! Ne udhqehemi nga poezia e shekullit dhe pse koha na penngon me cengelin e vet, edhe pse ne poezi asht fronti e mbrapa frnoti, kete te dytin mundohemi ta gatuajme me kulturen e vjeter antike te te pareve, shkruar ne murin e kullave, kangen e mocme e ne tymin e bardhe te oxhakeve e votrave te zjarreve!
Shume eshte folur per poetin, si qendje perendie dhe une e kam veshtire te mberrije atje se sot flutojne ne tufa krahezinjte. Poet eshte ai qe e privon veten, heq shume nga vetja, e mat mendimin, jo si prrua qe zhurmon me vershimin, ai qe asht i rrepte ndaj meshires, per veten deri ne harrim, me mujt me nxjer nga thellesia e te padukshmes dhe e fshehjes, ndoshta me e lene menje ane edhe dicka te vlerte e te bukur nga vetja, vetem e vetem ti laje me diell ato vlera artistike njerezore te kombit te vet, te cilat mendon se frymojne dhe edukojne njerezit. Per te vetmen gje “grindem” me gruan sidoms fundjave , kur me thote: “Na le pak vend se kam la teshat e s’ka ku ti ve se e ke mbush me libra e revista!” Do te ishte bukur sikur keto libra ti jepnin pergjigje me ia qetesue shpirtin e grave kur lodhen duke bere pune shtepie!
Ju e dini, kur lahen margaritaret, patrohen ne nje veshje e hirte, kur lahet floriri e ndrine e shkeqen! Ashu duhet me e la cdo rrokje me ia shtrydh ujin e ranen me ia heq nga barra dhe keshtu del ajo esenca si cerma! Sa me e shume me u ndal ne stacionet e vetvetes aq me shume perforcohet vemendja e mendimi ne kerkim te se bukures poetikei. Kurre s’asht vone me dashte dhe as me njoh veteveten. Kurr mos shko me sy nalt se driten e ke si gjurma jote qe hedh! Poeti asht nje shpirt i realizmit jetesor me shpirtin e filozofimit te qenies njerezore dhe tokesore. Poeti nuk eshte lytje besimtari, por fjala e tij ne besim! …per poetin eshte e rendesishme te kuptoje se vdekja e tjetrit eshte dhimbja vet, para tij! Me e gjurmu si gjeologu mineralin, koshiecn dhe subkoshiencen e vet se ay gjen thesarin e tjetrit dhe aty lexuesi do te gjeje ty!
Thjeshte ishte nje motiv nxitimthi nen avujt e nje kafe qe zakonisht nuk e pi kaq here ne Detorit, pasi nga dritarja ne xhama me eshte ngjit bora e bardhe. Ju pershendes per nje dite te diellshme.
Detroit me 20 shkurt ne ditelindjen e dy binjkakeve te mi!
