Aty do të më gjeni!
Sikur toka të çahej në dysh
Aty do të më gjeni sërish
Mes zjarrit e llavës të vullkanit
Të prek mollën e Evës dhe Adamit.
Sikur vdekja të kishte qenë njeri
Do ta merja ta mbështjellja ta mbaja gji
Me lotët e kristaltë që bien mbi faqe
Aty do çelnin mijra lule manushaqe
Në botë u vendos të bëhet një testë
U mblodhen paraja, inati, dashuria për festë
Secila do të ishte aty e para
Dashuria e ulur po thurte përalla
Paraja u dogjë tek mali i shenjtë
Edhe inatin e mori me vete për dreq
Dashurinë e la ,tha s’ka ç’më duhet
Në arka të florinjta edhe sot ajo ruhet
U skalite në zemra e shtrejta dashuri
Qysh në kohën e Evës e Adamit mbete numër një
Nganjëherë fluturon disa herë zvaritesh
Në zemrat e njerëzimit aty brenda rritesh
Moza Reçi Shehi
Tiranë, 08/01/2021
“””””””””””””””””””””””
Pak shpresë!
Ende shpresë!?
Shpresa gjallë na mban,
Sa ëndrra brenda u dogjën,
Si kandili kur i soset vaj,
Fitili mundohet të mbijetoj,
Na vodhën ëndrat!
Futën dorën ndër vite,
Si në folenë e një zogu
Ndoshta padituri e kohës
Trishtimi dhe gurin në dysh e çau,,
Stinët mbeten dëshmitarë të kohës,
Venë e vijnë si dita e nata pa mbarim,
Nga syri i gurt, loti kërkon të dalë,
Si shiu që fillon kur mëngjesi vjen,
Shpresa zë vend në dritare të vjetra,
Nën rrezet e diellit që futet në plasa,
Hapet muri i vjetëruar
Aty rrjedhin gërma varfanjake,
Formohen fjalë pa kuptim,
Shkatërruar nga pesha e kohës,
Pak shpresë!
Vetëm pak kërkove në univers
Tani si margaritar fjala të rrjedhë,
