KRONIKAT PËRSËRITEN…
Si zakonisht mbrëmjeve shohë lajmet,
ekranit shfaqen aeroplanë, predha, tanke,
njerëz të gjymtuar, të vdekur, të sakatuar,
një shfaqe mjerane, barbare.
Kronikat përsëriten e përsëriten,
gazetarë e intervista pa fund,
nëna me fëmijë, të moshuar, gra shtatzana,
në rrugën pa busull e drejtim kurrkund.
Në një dorë fëmija, në tjetrën një valixhe,
në çantën hedhur supeve u rënkon jeta,
shpirtit u shëtisin të marsit dallëndyshe,
kraharrorin u rreh një pëllumb shprese.
Në zemër të marsit po bie borë,
ngrinë gjaku me plumbin në zemër,
kuqëlon mbi gjijtë e tokës shqyer me zorr,
dhe zogjtë s’fluturojnë më erës.
Një dorë hirin e kobshëm trazojë,
i shoh tribunave lakmitarët manjak,
veç buza kur u flet, vdekjen ndjellon
në kurthe fjalësh vendimëmarrë.
Zjarrin që ndezën, do shuhet dhe me frymë,
me frymën e njeriut që mbronë Atdhenë,
Prometeu dha zjarrin të ngrohë, zemrën, njerinë,
e jo për tu ndezur plagëve zjarrë.
Në mbrëmje tek shoh lajmet,
të shekullit që ha vetveten,
mos qiellit të nxirë korb,
nisin yjet e feksin.
******×********
Shënim:—(feksin) ndriçojnë.
“””””””””””””””””””””””””””””
SA DËSHIRË…
Sa dëshirë kam, të kthehem përsëri,
në shkollën e fshatit ku jepja mësim,
të shoh në sy vlastarët e njomë,
tu jap dashuri, e dritën e diturisë.
T’u mësoj ABC-në, shkrim e këndim,
t’ju flas për historin, atdheun, lashtësinë,
t’u tregoj për rilindasit, Sami e Naim,
t’ju flas për heronjtë, që ranë për lirinë.
T’ju mësoj si rritet një filiz, e bëhet pemë,
t’u tregoj, se si fshihen gjarpërinjtë,
t’u them ta duan jetën, e dritën ta çmojnë,
të urrejnë të shëmtuarën, e të duan drejtësinë.
T’u tregoj se jeta do djers e mund,
se vjedhja e poshtërsitë janë gracka e jetës,
t’ju flas të gjykojnë me ndershmëri,
dhe të mbrojnë me urtësi krenarinë e vetes.
T’ju jap gaz, t’ju them se dita tjetër,
kur dielli e pështjell dhe e shndrinë,
të vërejnë rrezen e kaltërsinë qiellore,
dhe shigjetën vrastare kur koha vetëtinë.
