UNI DHE PARADOKSET E JETËS…
Marr penën të shkruaj, s’di nga ta nis,
Paradokset e jetës më kanë ngujuar në qilar,
Si një ëndër e frikshme më shfaqet jeta në fis,
Kur shoh Unin që rropatet si i marrë…
Si njëthundrak thërret e pëllet i lidhur në gardh,
Uraganin trazoj si të ish pronar,
I zënë në faj rrekët andej këtej…
Shteg më shteg lëvis të dalë fitimtarë.
E ngjyj penën të shkruaj nuk di nga t’ja nis,
S’ka buk në magje, mjerim e vetëm zhele,
Thesi mbushur me fjalë partie gati me u gris,
Kur bëhet fjalë për Unin vihen në rresht si dele.
Jeta një ekuacion me shumë të panjohura,
Aritmetikën e saj askush nuk po e kupton,
Si vargonjë varg-varg hyjnë në sallë,
Me besa-besë ushqehen dhe u vlon gjak në deje.
Paradokset e jetës kanë shumë enigma,
Si lule e vyshkur ajo më shfaqet e brishtë,
Vrapojmë pa cak, pa ditur ku shkojmë,
Unin të dorovisim e
harrojmë lakun në fyt…
Ka ardhur koha e të parit në pasqyrë,
Dhe jo të bëhemi pjesë e aktrimit,
Të mos bëhemi mish për top për të mbrojtur Unin,
Si shpatarë të mëkojmë veten e ruhemi nga llumi.
Nexhbedin Basha
15 Shtator 2021
“””””””””””””””””””””
KOHA ETALION I ÇMUAR…
Jeta eshte si litaret e shiut,
Ajo rrjedh si nje ujvare,
Per jeten koha nuk ndalon rritmin,
Se ne perditmeri ajo vjen si vale….
Koha etalion qe ka çmim,
Ajo ka kalendarin, kronometrin e mjetin matematikor,
Nen senduk ruhet si letrat e Esejninit,
Ajo ka peshen e fjales dhe fuqine e saj.
Kohe e shkuar, koh pa cak,
Si qeni per rrotullen e lemshit njerezit ikinin,
Ne ditaret zverdhur shenohej gjumi trazuar,
Duartrokitjet, pesh-peshet e heshtjet ne festen e majit.
Muza nuk pret, ajo ka kohen e vet,
Ne çdo stine vjen, si arome bjeshke,
E embel si mjalti, ngacmuese si bleta,
Ajo ka peshen e plisit dhe zemren e zjarrte.
E kaluara, e tashmja dhe e ardhmja, ekzistenca e ngjarrjeve,
Ajo eshte burgu i shpirtit, gjume trazuar,
Si etalion i çmuar arkivohet,
Ne vargjet e poetit, shfaqet, si pasqyra e amshimit.
