MOS U TUT KOSOVË..
Jam në ëndër, apo zgjuar,
Syve t’mi nuk dua me u besu,
Mos u tut Kosovë, mos u tut,
Truallin e të parëve kurrë s’kena më e lëshu.
Shqipëri Kosovë jemi një,
Dy shtete një komb deng grusht bashkuar,
Gjuhën e armëve të shkjaut kur s’kena me lejuar,
Jemi ilirianë stërnipër të Skënderbeut.
Kur mbi qiell shoh avion që ngjajnë si mushkonja
Syve të mi nuk dua me u besu,
Kur shoh varg varg në istikam ushtarë e tanke të shkjaut
Si vullkan zjarri ngrihet urragani dhe nga hiri kullat kanë me u zgju.
Në lisin e moçëm të gjakut burrat këndojnë
Si dikur në kuvende lidhur besë a besë,
Se Isa Boletini, Palluzha e Adem Jashari nga varri kanë më u çu,
Prush ndizen zemrat e flakë merr stralli.
Si vargonjë më ngjajnë pritat në istikame,
Liria e mbrujtur me gjak Kosove nuk shitet,
N’kam është çu mali e fusha,
Si lisa në prita gjerdan ngjeshur vikasin.
Këmishëzinjtë e erës së vjetër janë zgjuar,
Si në paradë më shfaqen kafka, nëna shtatëzënë e fëmijë që gërthasin,
Mos u tutni kurrë ju kulla flakë
Vetëtimë do bëhemi e s’lëshojmë istikamë.
Vitet ikin, Kosova rritet,
Pavarësia përkundet në djep nën dritën e hënës,
Dielli ka lindur e kurrë s’do të shuhet,
Kosovë mos u tut ti je djep i Nënës.
“”””””””””””””””””””
PAQJA MË ZGJOI KUJTIME LUFTE…
Fjala “paqe” më zgjon kujtime lufte në Irak e Afganistan, …
Me paqen duam të flejmë çdo çast,
Jo me shpirt trazuar e plagë,
Po në dritë me yje që shkëlqejnë si ar.
Unë jam ushtari yt i paqes,
Dhe emri im shënuar në rregjistra,
Në dimrin e egër të 2012 në Herat u gjenda,
Jo rastësisht, por nën emblemën e flamurit më dy krenj.
Si një jehonë kushtrimi ndjej britma,
Pashë pushkë të lyer me vaj që vrasin,
Topa e predha që gërthasin,
Ku aroma e barutit na ndiqte si re në banesën kjoskë.
Si të isha një fëmijë flas me tankun rus peng i luftrave,
Në grykën e tij akoma dëgjoj ulërima.
Britma e zëra fëmijësh të pafajshëm,
Që digjen në kasollen me frëngji prej balte.
Netët ngryseshin të ftohta,
Sirenat dhe ceremonitë mortore na prishnin gjumin,
Emblema e shqipes rënditur krah aleancës,
Si misionar ju përkushtuam paqes.
Sa shumë, sa shumë më dhëmb në shpirt,
Kur shihja plagë e dhimbje në kasollet prej balte,
Ndjeja boshllëk kur digjej toka nën këmbë,
Nga bomba e predha që pafajësinë vrasin…
Edhe shqiptarja Gonxhe Bojaxhi, shëroi plagë,
Si motër humane hyri në çdo vatër
Se dhimbje ndjente në shpirt, si Nënë,
Ajo u bë Misionarja e Bamirësë së njerëzimit dhe Paqës.
Nexhbedin Basha
“””””””””””””””””””””
“SHQIPONJË, HISTORIA TA SHKRUHEN LAVDINË”
(Thën nga poeti Haki Sharofi), i cili me 14 Prill 1914, hapi shkollën e parë shqipe në qytetin e Peshkopisë, Dibër).
Erdhi si re u ul si engjëll,
Abetaren solli nga Manastiri,
Të zhduk erësirën e mbjell dituri.
Si dritë Hyjnie shkollën shqipe në Peshkopi hapi.
Vargje ka thurur për flamurin arbnorë,
Si “Shqiponjë, historia ta shkruhen lavdinë”.
Janë fjalët e poetit Haki Sharofi,
Si nëna që përkund fëmijën mëkoi diturinë.
Në oda si mençuri mori peshën e fjalës..
Si një pishtar ndriçoi çdo vatër dibrane,
Si kronikan luajti me vargun dhe muzën,
Në gjurmë të poetëve rilindas eci si vigan.
Nën dritën e kandilit ngrohur pranë oxhakut,
Dibranët mësuan nga poeti abetaren,
Në germat e saj shumë fjalë bashkuar,
Aurola e tij; Atdheu, feja, gjuha e flamuri qëndisur me fije gjaku.
Poeti me muzën e tij nguliti dijen në deje,
I bëri dibranët t’u këndoj pushka në kreshta,
Gjeneral me shajak lindën këto troje,
E kurr nuk janë tutur, por kanë lidhur besën.
Në ditar e arkiva la historinë,
Në vargje e kronika, si një pemë mbjellur,
Si një vetëtimë u përhap dija nga poetët në Dibër,
Në raftin e bibliotekave si pasuri lanë libra.
Në natën terr Dija rrënkonte mbuluar me perçe,
Si shpatar Haki Stërmilli i çori maskën padijës,
Shkollën femërore Sharofi e hapi në Dibër,
Si një shpërthim vullkani të mbys padrejtësinë.
I mburrur me idealin djegur për flamur,
Poeti nuk ju tut as penës, as pushkës,
Në dejë i vlonte gjak arbnori, si prush
“Para Zotit, thotë Ai, të gjithë ulim kryet”.
