PARAJA-VLERA & NJERIU- EDUKIMI
Para shumë vitesh morra nga nëna me rastin e festave një mësim të shkëlqyeshëm që nuk kam mundur ta harroj akoma. Me një tre leksh të ri fringo, nëna na pyeti motrën dhe mua, se kush e do. Ne që të dy zgjatëm dorën. Prisni tha nëna ime. Ajo e zhubrosi e shkeli me këmbë dhe e bëri edhe me baltë nga xhizmet që kishte veshur, se po vaditte lulet në oborr. Përsëri na pyeti, se kush nga ne të dy fëmijët e saj e deshte tre lekshin. Që të dy u hodhëm përpjetë të gatshëm si herën e parë. Fëmijët e mi të dashur më dëgjoni me kujdes. Çfarëdo që bëra me tre lekshin, ju e deshit përsëri sepse nuk e humbi vlerën e saj, ajo vlen akoma si në fillim kur ishte e re krëckë. Do tju ndodhë në jetë, të jemi tersa, të rrudhur, të rrahur nga fjalët e njerëzve, të hedhur në dysheme, të nëpërkëmbur nga fati dhe nga njerëz shpirtzinj dhe plot ngjarje që ndodhin edhe në familje. Mos ju shkojë mendja e të mendoni se nuk keni më vlerë fëmijët e mi. Brenda sinqeritetit larg gënjeshtrave, me dinjitetit familjar, vlera juaj e vërtetë nuk do të ndryshojë në sytë e atyre që ju respektojnë dhe ju duan vërtet ose e kundërta, sepse do të jeni të vërtetë, të ndershëm dhe në gjendjen tuaj jo aq të mirë, vlera juaj mbetet dhe do të bëheni prindër të mirë.
Gërmëtari
E DASHUR MJAFTOI VETVETES
Njohjen e përfituar arsyetimit romantik, bëje zemër
shikimet e tua lanë gjurmë të paqarta si shmangem
t’trazohet shpirti, do dëgjosh n’rrugë të njëjtin emër
që kam un, po e ruaj kujtimin, t’pres n’shi le t’lagem
ditët e tua pranë meje, jan shum t’dobishme n’paqe
vetmisë shpirtërore i përgjigjet, shpesh vetmia fizike
ndiesi e puthjes time dridhjet, ti shpirtin nuk e hape
se kishe idenë nga të erdhi ngurimi, në ndjenjë frike
e dashur mjaftoi vetvetes përqafimit tim, plotësohu
le ta përsëritim, më shumë se duhet, vetveten të dy
nga zhurmat e shpirtit, rrëmujës të ëndrrave zgjohu
copëzimi i mërzitjes do shfaqet sa t’më shikosh n’sy
