Niko Poet Gjiriti

E di, q’jam i sëmurë dhe kam nevojë për paqe

ti më heq bukën e gojës ilaçet, që të kurohem

e martuar me mua, grua me të tjerët u kënaqe

kam firkë, ndjej tmerrin përsëri të dashurohem

Gërmëtari

Fëmia qysh i vogël e thith mjeshtërinë e manipulimit nga prindrit, më shumë nga nëna që i rri më afër, duke e konsideruar atë si garë që duhet ta fitojë në rivalitet të plotë me nënën e cila si bela stronza nuk e ka idenë se pjella e vet strukturohet si një rebele që e ve në pozita të vështira nga të vërtetat që thotë. Këtu qëndroj edhe pikënisja e ushtrimit të dhunës e cila le gjurmë jo vetëm në trup nga shënja kaçavidhe, piruni, thike me një fjalë me çfarë të ketë në dorë në momentin e dabatimit prindi, por edhe në botën shpirtërore. Gocën time e godita vetëm me një shpullë në një bisedë në prani të djalit i tezes i cili asht aktualisht asht polic e më kërcënoj me jetën në prezencë të saj dhe ajo e aprovoj. Ma ka përmendur si veprim të një prindi të padenjë për të rritur tashmë, fëmijën e rritur. Ndikimi tek fëmija dhe ca më tepër përdorimi i forcës dhe jo i logjikës përbën dhunën e cila nuk ka vetëm efek të njëanshëm si burrim i një hakmarrje të më vonëshme, deri në atë çka e përmend me vete, ”le të të shoh ty pa burrë por dhe unë le të jem jetime”. Kalimi në ekstrem i fëmijës vjen nga mungesa e edukimit, si rezultat, ai shpërthen duke i thënë të vërtetat asht si një pasqyrë përpara të cilës shfaqen fenomenet natyrore si reflektim. Edhe pse mendojmë se mund të ndryshojnë karakterin e fëmijës si marrdhënie midis njerëzve të rritur, me anë të këshillave përkujdesëse do të shikojmë se praktika e veprimtarisë së tyre nuk përputhet me tipin tonë, as me karakterin tonë, por me karakterin hibrid të kryqëzimit të spermatozoareve që janë më të pushtetshme që në embrion, me një vektor të pa përcaktuar psikologjikisht, plot fshehtësi të fsheura të cilat tentojnë të dalin në sipërfaqen e komunikimit me ambjentin familjar. Kam ndeshur faktin se fëmija, vajza, nuk e do fare nënën për arsyen se me jetën që bëri dhe bën ajo, asht përcaktuese e fatit të saj në jetë. Po ashtu kam përjetuar në familje me një varfëri ekonomike të tmerrsheme, kur babai i ka goditur njërën nga vajzat të cilën gruaja e kishte nga martesa e parë. U habita nga reagmi i vajzës adoleshente gjuhë gjatë:” nuk ke turp që më godet ti mua , unë nuk jam vajza jote, ja ku i ke dhe goditi këto që ke pjellë ti’. Edhe pse sherri kaloi në dosjet e policisë, si ushtrim dhune familjare, ajo që më dha të meditoj asht se fëmijët të ndëshkojnë atje ku nuk ta pret mendja. Mungesa e edukimit sjell edhe degjenerimin në familje dhe më pas në shoqëri. Ka nëna që bëjnë sikur e duan fëmijën-kopile, të cilën e kanë përdorur si fakt të gjallë për të shkatëruar me anë të hakmarrjes, një familje tjetër të ekuilibruar mjerisht, mjaftueshëm. Nëna të tilla ngelen fajtore për gjithë jetën, dhe burimi i vuajtjeve që i vuan edhe fëmija në tensionin e përballimit të jetës. Asgjë që shpreh fëmija nuk e merr era, ca më tepër ata flmijë që janë gjysmë jetimë me babë gjallë si vajza ime. Nëna me fëmijë jashtë kurorës martesore si bela stronza, e kanë më të vështirë të komunikojnë me fëmijët që kanë me meshkujt e tyre fatkeqë, sepse ato janë direkt fajtore dhe prindi i tyre i gjallë asht i braktisur nga të gjithë.

Gërmëtari