12.5 C
Tiranë
E enjte, 2 Prill 2026

Nikolle Loka

Koha pa fre

Ora me vetkurdisje, koha pa fre, ecja në rrjedhë,

në vend të orbitës rrethrrotullimi,

nëpër udhëkryqe mbikalimi,

që përfundon te nënkalimi…

Ecje me ngut, plot hamendësime,

pa shkak, pa qëllim, pa prapakthehu:

Pse je këtu, pse je atje, pse u nise dje…

Ora me vetkurdisje, koha pa fre, ecja në rrjedhë,

asnjë tabelë!

“”””””””””””””””””””May be an image of 1 person and text

Meqenëse kushtet e reja politike pas mbajtjes së Lidhjes së Prizrenit nuk ishin të favorëshme për kryengritje të armatosur, përpjekjet prë shkollën kombëtare zunë vend të dorës së parë në veprimtarinë e rilindësve. Nevoja për zhvillimin e arsimit kombëtar bëhej më e ngutëshme dhe për shkak të zgjerimit që mori në atë periudhë arsimi në gjuhë të huaj. Qeveria e sulltanit u jepte përparësi shkollave thjeshtë fetare ose medreseve që përgatisnin hoxhallarë. Kështu në vilajetin e Kosovës funksiononin 45 medrese, në një kohë që kishte vetëm një gjimnaz turk, në vilajetin e Manastirit kishte 29 medrese dhe vetëm tri gjimnaze turke, në vilajetin e Shkodrës 21 medrese dhe asnjë gjimnaz dhe në vilajetin e Janinës 14 medrese, kundrejt 2 gjimnazeve turke. Nga ana tjetër, Porta e Lartë lejonte shtetet e huaja, sidomos ato fqinje, të shtonin numrin e shkollave të tyre në viset shqiptare të të katër vilajeteve…Sipas të dhënave të fundit të shekullit XIX, në të katër vilajetet e atëhershme : të Shkodrës, Kosovës, Manastirit dhe të Janinës, në të cilin shqiptarët përbënin një tërësi kompakte dhe shumicën e popullsisë kishte:1187 shkolla në gjuhën turke, nga të cilat 1125 shkolla fillore, 57 plotore dhe 5 të mesme; më shumë se 1000 shkolla në gjuhën greke dhe mbi 300 shkolla në gjuhën serbe, bullgare, etj, pa përmendur shkollat në gjuhën italiane që mbante Austro-Hungaria dhe Italia.

“”””””””””””””””””””””””””””

POLITIKA HAMIDIANE E ARSIMIT NE PERANDORINE OSMANE

Një çështje qendrore në politikat hamidiane në lidhje me komunitetet myslimane ishte modernizimi i propozuar i arsimit ekzistues të shkollës fillore, i cili bazohej në mësimet tradicionale fetare të ofruara nga një mësues fetar në medrese. Gjatë gjysmës së dytë të shekullit të nëntëmbëdhjetë, shteti promovoi atë që e quajti një “metodë e re e mësimdhënies” (or usûl-ü cedîd) që futi pedagogjinë moderne në udhëzimet e nxënësve të shkollave fillore. Megjithatë, në vend të mbylljes së të gjitha shkollave fetare, politika osmane u përpoq t’i reformonte gradualisht ato, duke ndjekur një plan rigoroz për të hapur edhe shkolla të tjera publike moderne. Shkollat e medreseve ishin të përhapura – madje në fund të epokës hamidiane, ato ende numëroheshin në mijëra – dhe çdo reformë do të kërkonte durim dhe përpjekje të konsiderueshme. Këto politika të transformimit gradual mbajtën shumë mësues fetarë të punësuar, besnikë ndaj shtetit. Në rast të kundërt do t’i shikoje ata të shfaqeshin si reaksionarë të rrezikshëm, që kishin humbur fuqinë dhe pozitat e tyre.

Mjetet e kufizuara financiare të Perandorisë ishin gjithashtu një faktor për mbajtjen e tyre në punë në kushtet e mungeses se mësuesve. Por ekzistonte dhe dëshira e shtetit për të ruajtur njefare përmbajtje fetare në arsimin fillor, duke bërë mbajtjen e instruktorëve tradicionalë të medreseve në vend. Këta mësues fetarë iu nënshtruan trajnimit për të marrë një certifikatë aftësie për të dhënë mësim në shkolla, detyrim që nuk ishte zbatuar më parë.

Gjin Musa
Gjin Musahttp://dritare.info/
Dritare.Info Gjin Musa, Botues
Shkrimet e fundit
Lajme relevante

LINI NJË PËRGJIGJE

Ju lutemi shkruani komentin tuaj!
Ju lutem, shkruani emrin tuaj këtu

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.