“”””””””””””””””””””””””””””
POLITIKA HAMIDIANE E ARSIMIT NE PERANDORINE OSMANE
Një çështje qendrore në politikat hamidiane në lidhje me komunitetet myslimane ishte modernizimi i propozuar i arsimit ekzistues të shkollës fillore, i cili bazohej në mësimet tradicionale fetare të ofruara nga një mësues fetar në medrese. Gjatë gjysmës së dytë të shekullit të nëntëmbëdhjetë, shteti promovoi atë që e quajti një “metodë e re e mësimdhënies” (or usûl-ü cedîd) që futi pedagogjinë moderne në udhëzimet e nxënësve të shkollave fillore. Megjithatë, në vend të mbylljes së të gjitha shkollave fetare, politika osmane u përpoq t’i reformonte gradualisht ato, duke ndjekur një plan rigoroz për të hapur edhe shkolla të tjera publike moderne. Shkollat e medreseve ishin të përhapura – madje në fund të epokës hamidiane, ato ende numëroheshin në mijëra – dhe çdo reformë do të kërkonte durim dhe përpjekje të konsiderueshme. Këto politika të transformimit gradual mbajtën shumë mësues fetarë të punësuar, besnikë ndaj shtetit. Në rast të kundërt do t’i shikoje ata të shfaqeshin si reaksionarë të rrezikshëm, që kishin humbur fuqinë dhe pozitat e tyre.
Mjetet e kufizuara financiare të Perandorisë ishin gjithashtu një faktor për mbajtjen e tyre në punë në kushtet e mungeses se mësuesve. Por ekzistonte dhe dëshira e shtetit për të ruajtur njefare përmbajtje fetare në arsimin fillor, duke bërë mbajtjen e instruktorëve tradicionalë të medreseve në vend. Këta mësues fetarë iu nënshtruan trajnimit për të marrë një certifikatë aftësie për të dhënë mësim në shkolla, detyrim që nuk ishte zbatuar më parë.