Per ty nuk mbaron kurre muza….
Per ty nuk mbaron kurre muza,
Per ty flet shpirti e buzeqesh buza,
Ballelarta,fisnikja Margarite,
Gjith jeten ke qene shkelqim e drite.
Treva dhe fush e Myzeqesë,
Te kane dhene fisnikeri dhe bese,
Aparenca dhe shpirti yt flori,
Ne artin shqiptar beri histori.
Te kerkosh te bukuren,tek ti do t’a gjesh,
Te kerkosh drite,do t’a gjesh tek ti,
Mençurinë gjithashtu e ke peshqesh,
Nje antikuar argjendi,me emrin njeri.
Kush me mire nga ti, do luante ne Pyllin e Lirise,
Ku aty u bere,simbol i trimerise,
E trimerise se gruas Myzeqare,
E forte ,e paepur dhe krenare.
Shkruajnë shume e diç thone,
Per artistet qe ka rritur Lushnja jone,
Vaçen, Margariten dhe Eliden,
Qe sfidojnë dhe vete sfidën.
Sfidojnë driten dhe ylberin,
Ngritur ne Panteonin e Nderit,
Qe kane ecur, shume kanë guxuar,
Nje jete te tere, me artin perqafuar.
PAVLINA BARDHO.
“”””””””””””””””””””””””
KOHE KOVIDIANE !
Kohë KOVIDIANE,
E rrethuar me tela e gjemba,
Të ecësh pa kujdes,
Të lëndohet trupi,shpirti dhe zemra.
Kohë KOVIDIANE,
E stisur laboratorëve të ferrit,
Për të trembur dhe gjunjëzuar njeriun,
Pjellë e mendjeve të errëta,mes errësirës dhe territ.
Kohë KOVIDIANE,një ekuacion me shumë të panjohura,
Qe të dihet vetëm fillimi,
Dhe druaj se larg do të jetë mbarimi,
Nga mendjet e errëta me duar, kallkan të ftohura.
Në horizont ka vetëm tym dhe mjergull,
Dhe kur dielli djeg e përvëlon,
Si vrugu që bie në një pjergull,
Rrënjë hedh në memorjen tonë.
Kush të stisi e kush te nisi,
Njeriu me i zi se pisi,
Kush të mbolli e të përcolli,
Vrer e helm nga shpirti volli.
Përse o njerëz pa shpirt,njerëz robot,
I mohoni njeriut,paqen dhe ditët e Zotit,
Përse njeriu të përpëlitet sot,
Përse njeriu të bjerë pre e dhimbjes dhe lotit.
Por njeriu është shumë i zgjuar,
Ai di të sfidojë dhe këtë kohë të moderuar,
Ai di të jetojë dhe në majë të malit,
Dhe të mos bjerë pre e Satanit dhe Djallit.
