KLITHMA E KOHEËS
Në,një nate pa hënë,
Mjeresa e shpirtit kuvendonte,
ImagjinatA,në dhimbjen e kohës,
Emigrime shatazhesh,konvencjononte.
Në vajtes njerëzimin,nga motet rrebeluese,
Nuanconte revolta shpirtrash interkonpesues,
amorfime shprhjesh përgjëruese,nga linguistika.
lëngime shpërfytyrimesh tendecjozituese,
agonia,qerthullonin shfrenime egoizmi,
pluksime inatesh mavjuese,e dekadente,
Gjirizet e paturpësis,lanin zemërata iluzjonesh,
Kreshpërime zemërgjerësish,intesifikonin bujarit,
Shpërngulje emocjonosh,në ulërima gravurimesh,
Pragu i marrëzis,arrnonte suprizime pafytyrsish,
Ngujime ideshë,të nëmura e sakraligjuese,
Përvidheshin,e në ujvara emocjonesh,
Lagnin akuistika shpërfytyrimesh,
Të monologuara,në kuarca indinjate,
Fati përkëdhelte kufoma aluzjonesh,
Njeriu elozhonte kufirin e memories,
Kurdiste orët e vdekjes,në klithmat e kohës.
25/7/2000.botuar te libri,VARGJE TË LIRA ..PLLUMB SHEHU
