MALL dhe MERAK
Një mall më kaploi…
Në shtëpizën e vjetër,
nga dritarja të depërtoj:
– Të gjej prindërit emërmirë,
me dritën e shpirtit.
– Të shijoj bukën e ngrohtë,
pa koren e mykur.
– Të ringjall shpresën dhe
etjen ta shuaj,
për vendin tim të plakur.
– Të rrëmbej gjumin e ikur,
me faqen mbështetur,
aty në pragun
“e ligur”.
Unë, i djeshmi i heshtur…,
vjershêtor i habitshêm e çapkên dashurishê…
Nuk besoj tê jem bêrê i bezdisur kur zêrin ngre:
– Kundër njerëzve të çartur,
që njerzillëkun humbasin
– Kundër atyre që dashuritë
i hedhin në pejsazhe të largëta,
që me stuhi të frikëshme
dhe shkreptima aventuriere
horizontin e sjellin të mangët
Tipa “gladiatorësh”
të vdekur… legjendave,
mbytur këngëve
me fjalë të verbëra e boshe.
Madhështoren dhe bukurinë
e bren shiu dhe lluca,
që hedhin gazetar e drejtues “xhuxha”, emisioneve.
Nuk dua të bëhem
një dëshmitar i bezdisur,
ngaqë jam, disi i gjezdisur.
Nuk dua të jem
simpatik i një pavërtetësie
dhe pauzat ndjellakeqe,
më ndjekin si hije.
Jetojmë dhe shkruajmë
në kohë të rënda,
ku pabesia e mashtrimi
vishen me kostume të shtrenjta e kêpuc tê rênda.
Ku befasitë e kësaj jete
mbulohen,
me frikë
dhe lojra të përgëra….!
-Poezi nga Ylli Pollogati
“”””””””””””””””””””
Lot i trisht’!
Njê zênkê!
Loti rrodhi si njê re e lagêsht
syri qante atê
qê nuk e donte
tê ndodhte,
psenê?!!
Zêri i saj erês humbiste
e nê heshtje tek ai pêrcillej,
si njê puthje mbetur ngrirê nê letêr,
stuhi e lodhur vetmie…
Heshtja,
natên mbante tê ndezur,
zêmêrimi ndjenjat ndrydhte
dhe êndêrrat ecnin qiellit çjerrur…
Lot i trisht’ syrit shkar,
rrezen e diellt’
tê sê nesêrmes
ta fshinte
thêrriste…
