Pellgjet e thara!
Me thane se u ktheve në të shkuarën.
Në pellgjet e thara, me të dashurën e rinisë.
Po ajo tani ka formën e dhimbjes,
Një jete te tere, pa ty ish.
Me thane, qe I braktise endrat,
Të lodhura i mbajë, gjithnjë në shpirt.
Une ti gjeta të palosura në zemër.
Ku vajza e dikurshme bënte dritë.
Me tregove për të, me gjuhën e këngës,
E belbezoje ngadalë ëmbël në buze.
Me fole trishtueshem, që e kishe humbur,
Po ajo jetonte me shume se kurrë.
S’edi se ç’ndien pas kaq shumë vitesh,
Rrotullohesh mes ditëve të lëna atje,
Ku bora e Korçës, kish flokë të bardhe,
Dhe dimrit mbulonte c’ do fole.
“””””””””””””””””””””””””
Zvarritje!
Kemi kohe, që jemi jetimë.
Kujdesemi për dashurinë e zogjve,
E kembezbathur ecim,
Degëve të thyera, pa shërim.
Zgjojme Kembanat e harresës,
Në zhurmë ndjenjash,
Që kurrë s’kanë kthim.
“””””””””””””””””””””””
Maska! (kohë epidemie)
Vera, ka shtruar borën e dimrit.
Endrat luajnë, në litarë të bardhë..
Kujtimet kercejne të ftohta, akull,
Në shpirtra njerëzish, te ngrire, të vrarë..
Fletë kalendarësh të harruar, ecin ne rruge.
Me data të fshira e ditë të panjohura..
Memece të dielat, takimet, ajri në qiell.
Dhe ty, qe te kërkoj e askund s’të gjej..
Në mure, gjurmë të pista afishash.
Puthen gezushem e luajnë me mizat..
Akrepat (12) lajmërojnë të ikurit e epidemise.
Lajme të dhuneshme, panik frikë..
