Poezia # 1
Bija te Vlores e te Jerusalemit ,une e Ti Anna
(Kushtuar kushërirës sime Dr. Anna Kohen)
Me baltën e Jerusalemit e të Vlorës gatuar
unë dhe ti, Anna Kohen, e imja kushërirë
dashuria për paqen prej Jerusalemit trashëguar,
në hojet e Vlorës u mbush plot ëmbëlsirë.
Si dy lule hapat e para hodhëm
në rrugicën tonë të vogël, por të pacak
kaçurrelat tona dhe dallgët i lodhën
kur shpupurisnin flokët qoftë edhe për pak..
U rritëm të bukura, shkëlqenim si zambak,
asnjëra prej nesh s’u bë, jo Anna Frank…
Në jetë ecëm si na mësuan prindërit
dy flamurë na dhanë të shtrëngojmë në duar,
atë kuqezi dhe tjetrin me stemën e Davidit
brenda zemrës kurrë s’i kemi zëvendësuar.
Si pëllumbeshë e paqes krahët hape në fluturim
në Kombet e Bashkuara me dy degë ullinjsh
një e ardhur nga mali i Sinait
ndërsa tjetra nga kodra e Kuzbabait.
Fole në emër të të gjithëve ne, plot dinjitet,
dhe popullit shqiptar mirënjohje i shprehe,
për Besën e Shenjtë që shpëtoi jetë,
përfshirë dhe jetët tona në Rrugicën e Hebrenjve.
Se në Shqipëri, kur bota shkrumbohej në flakë,
asnjë nga ne hebrenjtë s’u bë jo, Anna Frank…
Ti e dashur Anna, je një vajzë Vlore
dhe për ne je arkitektja engjëllore,
flamurët e vëllazërisë i mban lart
dhe historinë e gdhende me ar në pllakat.
Emrat tanë i shpëtoi besa, dashuria,
ndaj në OKB the: Rroftë Shqipëria!
Mirënjohja për ne është në gen,
Mirënjohje dhe për ty Anna Kohen!
Poezia # 2
Reja
Me thuaj vertet ,emrin si e ke ?!
a je Adami i pare apo dicka e re
eh ,sikur ta dije ,
bota se si ishte para se te vije
Nje re e zeze zvaritej ne qiell,
shpesh binte shi ,por asgje s’levizte
nuk e thau dot me asnje diell,
shkelqente ngado e kudo qe ishte
Me thuaj vertet emrin si e ke,
tregome si shpertheu nga ty ajo re ?
Trubullove gjithcka gjete perballe
qielli u perzje ,deti ngriti vale .
Asgje pra ,nuk mbeti sic ish me pare,
qielli leshoi xixa plot me shkreptima,
reja vese u be si margaritare,
kur ti shkove ,aty shkoi dhimbja.
Me dallget e detit fola disa here,
iu luta te te kerkonin,por ato s’te gjeten
ndoshta u fshehe mes guackave si perle
per te mbajtur ne gji te verteten
Me thuaj vertet ,ti tani ku je,
qe te dalesh prape une do te behem re ,
behem ure e varur te kalosh mbi mua
i sigurt te ecesh sepse une te dua .
Poezia # 3
Gjahtari
Ne mengjes dola ne shetitje
Ne Vlore nje dite e mbrekullueshme
Dielli i pare me rreze fliste
Me ngrohtesi me buzeqeshi
Me pershendeti: Mirmengjesi!
Deti fliste pa pushim
aq sa ishte shkumezuar
zogjte kapur dore per dore
ndersa ishin ne fluturim
hidhnin valle te gezuar,
por diku ne nje kend
pashe nje zemer te trishtuar
pernjemend.
Kush plagosi zemren tende?!
Kush lendoi zemren tende?!
Ai gjahtari,
Lozonjari,
E plagosi ate per jete
Sikur ,te mos kish zemer vete .
Poezia # 4
Fustani i kuq
Ne valixhe mes fustaneve te tjera
vendosa te marr fustanin e kuq
qendisur luleluqe purpur
at fustan qe e doje aq shume .
Fustani i kuq me ngjyren e zemres,
fustani i kuq me ngjyren e dashurise,
ai fustan qe ne enderr te dilte
ai fustan qe gjumin ta perpinte
E ti ne te bardha te visheshe
keshtu vendosem ne te dy
ngjyrat e nje vele hyjnore te kishe
te lundronim atje ku ndidhnin mrekullite .
Mes yjesh se bashku te shetisnim
me shume se yjet te shendrisnim
Hena vetmitare te na bente shoqeri
si oriz rrezet ti hidhte mbi ne te dy .
Ne mbremje keshtu doja te shkonim
e vec sebashku te vallzonim
flutur te shendrohesha ne krahet e tu
te mbyllnim mbremjen e dritat gjithashtu …
Fustani lulekuqesh purpur
une flutur qe digjem ,mbi abazhur…
Poezia # 5
Frymore dhe toka ne harmoni
Permbi toke, ku shkelet ju
Aty edhe ne po shkelim
Do te shkelin femijet tane gjithashtu
Edhe brezat e filizat qe do te celin
Permbi te qente grinden
Edhe macet mjaullijne
Hallet mes tyre nuk zgjidhen
The lulet rende-rende ndrijne
E kur bora floke-floke mbi te shtrihet
Fustani i bardhe, oh sa i ka hije
Ne lot lumenjsh kthehet kur shkihet
Nje diell kemi, ngrohtesi na bije
Kjo pra, eshte toka jone
Kemi nje, dot se ndryshojme
Ndaj te jetojme me dashuri,
Frymore dhe toka ne harmoni
