Arome ndjenjash!
Ti je lindja e diellit,perendimi,
Ti je ajri ,frymarrje,oksigjeni,
Ti je ngjyra,,nuanca,freskia,aroma,
Ti je gonxhe, lulezuar trandafili,
Ti je kujtimi, lagur me lot shpirti,
Ti je pertej endrres me sy hapur,
Ti je vete dashuria e ndjere,
Ti je dashuria fituar me dashuri,
Ti je provokim, art, ,muzike,
Ti je mendimi “no copy paste”,
Ti je dinjiteti,ndergjegjja,ideja,
Ti je dielli,era,stuhia ngjashmeri,
Ti je pikpyetje ,justifikimi,
Ti je hapsira mes fjaleve,
Ti je genjeshtra dhe e verteta,
Ti je madje dhe trishtimi,
Ti je “gjithcka” s’je pendimi,
Ti je vlere, sa gjithe universi!
Ndonese s’di te shprehem,
Ndonese s’di te shkruaj,
Ndonese s’jam poete,
Ndonese asgje,ndonse gjithcka,
Ndonese ti je arsyeja,arsyetimi,
Ndonese emocioni,dhimbje, ndjenje,
Ndonese lamtumiren percjell,
Ndonese embel vjen,
Ndonese jo pergjithmone por,
Ndonese deri neser!
Ndonese nje shprese e re lind,
Ndonese nje tjeter pritje “vdes”!
Zeri i te bukures flet “bute”;
Shpirtrat e zgjuar ne heshtje flasin,
Dritare te hapura,te njejten muzik degjojne,
Nje mendje e mprehte ledhaton,
Me veten garon,nuk kunkuron;
Koha eshte “flori” nuk duhet humbur!
” Rreze “
“”””””””””
Udhetimi yt,
nuk eshte i njejte si i imi.
Udhetimi im,
nuk eshte i njejte si i yti.
POR
Nese takohemi ne nje rruge te caktuar,
do te inkurarojme njera tjetren.
Mos u dorezo,
asgje nuk eshte e veshtire
“”””””””””””””””””
** MIHAL EMINESKU **
JA VLEN
LEZOJENI
Koha shkon, por dhe vjen,
Gjithçka rri e re, e vjetër;
Ç’është mirë a keq, e gjen,
Vraje mëndje veç, patjetër;
Mos ki shpresë e mos u ndruaj,
Ç’ është valë, do shkoj si valë;
Në çdo ngasje, si i huaj,
Rri i ftohtë dhe pa fjalë,
Gjëra plot para na dalin,
E në vesh na vijnë të tjera,
Por vëmendjen dot s’e ndalin,
S,’ kemi nge, ndaj i merr era.
Pa ngurrim qëndron mënjanë,
Tek vetveten e rigjen,
Kur me zhurma anembanë
Koha shkon, por edhe vjen.
As “AKREPIi” i saj nuk pjerret-
Kjo “PESHORE” e mendimit-
Drejt momentit që zë pjerret-
Fli e masës së gladimit,
Që nga vdekja e saj merr lindje
Edhe zgjat një çast, jo tjetër,
Për atë që e njef me bindje
Gjithçka rri e re, e vjetër.
Spektator si në teater
Në këtë botë përherë ji;
Luan njëri dhe për katër
Çirrja maskën gjithësesi;
Dhe në nxjerrtë lot fëtyre
Rri në qoshe veten ndjen,
Të kuptosh nga arti i tyre
Ç’është mirë a keq e gjen.
Çka do vij e çfarë ka shkuar
Janë dy pamje, veç një fletë.
Fillin ka për të shikuar.
Bash në fund kush nxë në jet;
Gjithë ç’ qenë e do vinë
I shikojm’me sytë e vjetër
Që t’u njohësh kotësinë
Vraje mendjen veç, patjetër.
Mbetkan po të njëjtat mjete
Që trysnojnë çdo gjallesë
Kanë rrjedhur mijëra vjete ,
Bota njef gaz e dënesë;
Tjetër maskë, e njëjta pjesë,
Tjetër goj, të njëjtët ruaj ,
I zhgënjyer per në besë
Mos shpreso e mos u druaj.
Mos shpreso kur ligësitë
Për ngadhnjimin lidhen jo rrallë
Ta kalojnë medyrësitë
Dhe në qofsh me yll në ballë.
Mos u trëmb kur përseri
Ndërlëvdrohen ne aq fjalë
Me ta kurrë shok mos ji
Ç’është valë, do shkoj si valë.
Me një këngë prej sirene
Bash kjo botë i ngre kurth dritës
Që të ndërrojnë aktorët skenë
Me karrem të josh drejt prites;
Aty pari qëndro strukur.
Veshin fare mos e luaj
Që nga shtegu ku je futur
Në çdo ngasje si i huaj.
Në qëllofshin, bëj mënjanë,
Në të në shajnë mos bëj zë;
Se dhe fjalët vlerë s’kanë
U di hujin , çfarë’pret më?
Le të thotë gjithkush ç’ të doj,
Kush të mund le të dalë,
Që mos lidhesh as me gojë.
Rri i ftohetë dhe pa fjalë
Në çdo ngasje, rri i huaj,
Ç’është valë, kalon si valë,
Mos shpreso dhe mos u druaj,
Vraje mëndje veç, patjetër,
Ç’ është mirë a keq e gjen ;
Gjithçka rrin e re, e vjetër;
Koha shkon, po edhe vjen!
