Deshirat e mija!
Kisha deshire te behesha beges,
Kapedan me ylle ne balle.
Por me than, ti ske reflekes,
Ike ne fshat ,ushqeju me dhalle.
Kohet me brodhen ne alpe,
Bjeshka ishte fryma ime.
Ne ata vite, nuk rrezohej hateme,
Lulet sillnin shume bekime.
Heronjet e legjendave na mesuan,
Te jemi te pathyeshem ne jete,
Pantollanat ne na i arnuan,
Situat e veshtire ,por e nxehte.
Kishte dashuri te rralle,
Gjithshka ndahej mes neshe.
Por askush nuk bante palle,
Gjerdanat me fisheke kishim ngjesh.
Sot eshte tjeter kohe,
Vetem paras I bajn olozhe.
Njeriu me njeriun eshte ftohe,
Nuk ka byro ne krye llozhe.
Shpeshe ne poezi jam konfuz
Pasi poeti eshte gjithmone I mjere.
Cdo gje me duket rremuz,
Sistemi te cet dere pa dere.
Rustem Beshku(Mati)
Albani
R-03
Shkruesit e vargut!
@@@@@@@@@
Shkruesit e vargut ,ngrejne plejada fjalesh,
I rreshtojne ne lloj lloj magjish.
Sjellin ylber ,si rreshkitje ngjalesh,
Konkurence e verber perbrish.
Shpatet ndjen kacavjereje,gjymtyresh.
Nese litaret keputen ne lartesi
Te vdekurit sot nuk shikohen fytyresh,
Iluzione na ka sjell kjo pandemi
Cerepet e dikureshem nuk pjekin,
Amvisat kan humb ere bereqeti.
Shkruesit ne kujtese ata perndjekin
Kuleqet e situr I harroi poeti.
Bota digjet e kurtizania krihet,
Toka jone mori ere njeriu si ne lufte.
Fjala ne morte kurre nuk lidhet,
Me te padukeshmin kemi rene ngusht.
Ka ardh dita e rilindies ne dashuri,
Urrejtjes vendosni fre njerzore.
Mos ngreni ne pyke njerez pa njerzi,
Te duam truallin e tokes aterore.
Per pasonikun e budallepsur,
Fuqia e tije eshte e tjeterkujt.
Me te ligen jane molepsur,
Nuk dine te luten ne perendi.
Hyjnit bejne mrekulli te gjithesise,
Njeriu nuk I ka ata fuqia.
Lutuni njerez ne dere te perendise
Prane te ju vije lavdia ku e para
Ndjen poezia!
