DEDIKIM ASTRIT PATOZIT
(Me rastin e aktit moral dhe etik te doreheqies si kryetar i Partise
Bindja Demokratike)
Pranvera e nje njeriu
Në pranveren e tij
Lulet nuk çelin ne fusha,
Por në presidiume.
Në pranveren e tij
Pemet nuk gjelberojne,
Por behen kolltuqe e tavolina.
Në pranveren e tij
Cicerima e gezuar e zogjve
Ne piskatjen monotone te telefonit
Ne pranveren e tij
Duhet te trokase pa te hyjë
Edhe vete dielli.
Edhe gjithmone pas nje pranvere te tille
Nxiton dhe vjen me tersellime dimri.
ASTRIT PATOZI
I nderuar Astrit, në nje faqe te gazetes “ADRIATIKU” (tetor 1989), perbri nje artikulli problemor me titull “Voluntarizmi i burokrateve anonimë”, shkruar nga une, ishte dhe kjo poezi e juaj. Ne nuk njiheshim (dhe nuk njihemi), por poezia dhe artikulli im njiheshin, dialogonin, protestonin, kerkonin ndryshim. Dhe gjerat ndryshuan, por nuk e dinim qe poezia juaj do ngelej profetike edhe per sot dhe, me sa duket, edhe ne vazhdim….
