GERMAT
Germat janë si rrezet e diellit
T’shkruara në letër rrezatojnë
Prapa i lënë dritë hijet e territ
Bashkë me një fjalë qëllojnë
Tingujt e tyre ndriçim i vesës
Pikë që xixon në syrin e lules
Frymë që thithin mushkëritë
Gjak që i japin jetë zemrës
Dorë e mendjes ato i shkruan
Nga dielli në kokë të njeriut
Cep më cep qelizat e trurit
Pikojnë faqe-dritave të librit
Të shëndetshme janë si pylli
Zogj që fluturojnë në lartësi
Udha e tyre e mund vdekjen
Përjetësinë e kthejnë në njeri
Çelësin e urtisë ia dhurojnë
LIRI
Shumë të kemi dashur e të kemi pritur
Si frymën e shpirtit , si dritën e syrit
Të kemi kërkuar përtej kufijve të qiellit
Jemi torturuar poshtë rrathëve të ferrit
Zemrat e dashurisë zjarr i kemi djegur
Në zjarrin e luftës tokën ta kemi të lirë
Që tē ardhmen tonë ta kishim në dorë
Nën diellin tënd jetën ta kemi plot dritë
N’errësirë të robërisë na shkëndijonte
Dritëza e jote përtej largësive të ferrit
Kapeshim për atë fije drite e shprese
Të çanim udhën e ta mundim vdekjen
Liri ata martirë derdhën gjakun e tyre
Të keqes ia prenë kthetrat e robërisë
E hapën udhën që zemrat të çlirohen
Me ty ne sot të ecim drejt ardhmërisë
Nën këtë diell disa qenieve njerëzore
Sot u janë shuar dritat e syve të tyre
Duan ta kthejnë mbrapsht të ardhmen
Duan që ta vrasin dritën tënde të lirë
