PËRMBI GJITHÇKA ISHE TI
Ajo që i përket së kaluarës
Sot vetëm në kujtesë qëndron
Përmbi gjithçka ishe ti
Lulemira me besë dhe dashuri
Zemrimin e ktheje në buzëqeshje
Aty ku fluturonin rrezet diellore
Tingujt e cicërimave të zogjve
Dhe ditët më të bukura të stinëve
Koha shkon sa shpejt në fluturim
Me shkëlqimin e ndezur në sy
Por zemrës nuk i thotë lamtumirë
Brigjeve të amshimit të hedh ajo
Shpirtin pershkon ajo që s’kthehet
Ajo që i përket së kaluarës
Ajo që vetëm në kujtesë qëndron
Lulemira me besë dhe dashuri
Përmbi gjithçka që ishe Ti!
“””””””””””””””””””””””””””””
ME KUJTESEN TIME
Diçka po ndodh me kujtesën time
paska humbur shikimin e syve tu
dritën që e kullonte vesën e luleve
dashurinë që të shikohej sy më sy
Ç’doje më tepër nga e pamundura
që të çlironte shpirtin të jetë i lirë
të shijonte ngjyrat aromën e luleve
at’qiell ëndrrash që s’mund t’arrijë
Diçka po ndodh me kujtesën time
vështrimi yt i ndezur çenka shuar
diçka po mjegullohet e pakuptimtë
e humb imazhiin tënd të rrëzëlluar
Me krahë të zogut fluturon zemra
kraharorit si të copëzave të qiellit
të arrijë gjer te e papërsëritshmja
çast që njëherë i dhurohet njeriut!
“””””””””””””””””””””””””””””””””
ISHE SHKËNDIJË ZJARRI
Njërën dorë e drejtova kah ti
shikimi i shpirtit yjë qiellorë
ishe shkëndijë zjarri dashuri
që më dogj njëherë në vetmi
Më mbeti hiri si tis i ndezur
petkun qiellor gris vetëtima
i shpërthen vrull nga zemra
bubullon horizontit dashuria
Regëtin shi të shuajë zjarrin
ata sy që ndizen përbrenda
përshfaqin forcën e shpirtit
të ngjizë dashurinë te zemra
“”””””””””””””””””””””””””””””””
U NIS UDHËS PËR TEK TI
U nis udhës për tek ti vargu i fjalës
Me përzierjen e ndjenjës dhe të stinës
Me mendimet e mbushura fruta vjeshte
Që kullojnë buzëmbël lëngun e tyre
Germat te lagura nga vesa e bryma
Kërkojnë rrugën të humbur në mjegull
Disa rrokje kërcasin si gjethet e grisura
Kur i shkel këmba e të paditurëve
