Jeta ime
Tek ju shoh, kujtimet vijne si ujvarë,
Derdhen rëmbimthi mbi lumejt e rêmbyshëm,
Hedhin shtat drej rrjedhjes së tyre,
E prehen te qet në oazet e luleve.
Ju që jeta ju solli si nje dhurat e kêrkuar.
Që ditve dhe netve ju dhatë shkëlqimin.
Mbollët tek unë dashurin prindërore,
Që si perlë rezaton mbrënda në detaje.
U rritet aq shpejt me veshtiresit u perballet,
Su ankuhat njëherë nga çdo përballje,
U mblodhet me mua si dy gjerdanë,
Asnjehere su kêputêt për t’qen pranë.
Ju ecni në jet,pa ju dridhur qerpiku,
Formimin që keni është vler e juaja,
Me ju krenohem,si rreze dielli jeni,
Me ledhatoni shpirtin,pas çdo veprimi.
Si dy perla jeni pran suvemirit,
Hidhni shkëlqinin në çdo ambjent,
Rrezet tuaja e ndritin shpirtin,
Jeni si manjehtë qê t’térheq.
Koha me ju është një lëndin e gjelbër,
Të ledhaton trupin e ndjehet e qet’,
Merr energjin që koh pas kohe ke humbur,
E bëhesh nje flutur,fluturon mbi re.
Jeni diamantët e brekut të fildishtē,
Ju mbaj mbrënda meje,shkelqim të më jepni.
Sava Fezga Branko
“”””””””””””””””””””””
Ja erdhe 2021
Ja viti i rri por sa na erdhi, smë dha asnje ndjesi,
E flaku tutje vitin qê shkoj që plag hapi gjithkund,
E hyre ti me bukuri e diellit,
shkêlqimi t’depertoj,
Në shpirtrat tanë pllakosur dhimbjet,
ska rreze qê ti ngroh’.
Jemi ulur e pim nga nje gote gëzuar themi paharre,
Tronditjet, zgënjimet q’pësuam, kan len gjur mbi ne.
Të heshtur rrim ne tavolin gjuha trashur është,
Se zbut as gota e rakise e hedhur nje nga njé.
Tek shoh fëmijte që po lodrojne,zemra krahet hap,
I lutem zoti qetsin e shpirtit e lumturi tê jap.
Tek eci rrugës së bulevardit heshta mbizotron,
Pēr veç ndriçimit tê fazadave,
Asgje nuk ekzison.
Sava Fezga Branko